Wat een lieflijke associaties roept dit woord bij me op; vrijheid, openheid, rust, ruimte, adem, oftewel inspiratie…“The sky is the limit” of in goed Nederlands “de bomen groeien tot in de hemel.”

Hier op het platteland aan de waddenkust is veel lucht te zien en dat is een onbeschrijflijke rijkdom. Er is geen sprake van horizonvervuiling en het wolkenspel is altijd weer verrassend. Op dagen dat er ochtendnevel is lijkt het wel een sprookjesland. Ik hou niet zo van mist, maar ook dat heeft zijn charme omdat het dan anders klinkt in de lucht en ik letterlijk dicht op mezelf word teruggeworpen. Er treedt een ander soort van alertheid op, omdat ik geen uitzicht of overzicht heb op de ander, het andere. Wonen en intens leven in en met de elementen en de seizoenen maakt vriendelijk doch diepgaand duidelijk hoe het leven eigenlijk bedoeld is om geleefd te worden. Nietige wezens die we eigenlijk zijn, in de kleurrijke pracht en de immense kracht van Moeder Natuur ben ik me uiterst bewust van de noodzaak om dankbaar en bescheiden te zijn. Spotten met haar wetten kan zomaar fataal zijn.

Toch wordt er heel wat af gespot.
Niet zo maar af en toe een beetje, maar bijna elke dag. Met oorverdovend lawaai en angstaanjagende bedoelingen. Dat het hier en nu nog om een “spel” gaat, verandert niets aan hun alles overheersende aanwezigheid en maakt het feit dat het straks en daar menens is tot een gekmakend besef. Daar kun je als weldenkend mens toch je hersens niet omheen leggen? Hoe ik het ook wend of keer, er valt niets zinnigs te zeggen zowel over de oefeningen als over oorlogen, want niets of niemand wordt er ooit beter van. Om me even te beperken tot mijn eigen leefomgeving zou ik kunnen zeggen dat de mate van lawaai en vervuiling die de beschermde(!?) natuurgebieden te verwerken krijgen alles zegt over de houding die Defensie inneemt naar Moeder Aarde en Vader Hemel en alles wat daar op en in leeft.

Soms lees ik verhalen over F-16 piloten, hoe ze kicken op het
“top gun”gevoel, wanneer ze ’s nachts (!) over de kustlijn scheuren, of op “huisje-boompje-beestje” niveau het fenomenale uitzicht roemen over de Waddenzee met haar eilanden. De ervaringen staan bol van de superlatieven en men geniet voortschrijdende sterrenstatus.
Het feit dat ze dagelijks in de lucht bezig zijn met praktijken die anno 2007 niet meer zouden moeten mogen, bewijst voor mij dat ze het contact met de aardse werkelijkheid volkomen uit het oog hebben verloren. Er is geen enkel besef, laat staan enige vorm van medeleven, over de gevolgen van hun bizarre daden op de grond. Iedere keer dat er zo’n bulderend gevaarte over me heen raast, krimp ik ineen en staat mijn leven even stil, want in die tijd van waanzin is niets meer mogelijk.

Ook mijn ervaringen bevatten stuk voor stuk superlatieven, die echter niet geschikt zijn om hier te herhalen. Er is zelfs een Bond voor opgericht om daar tegen te zijn. Dat geeft te denken. Wat ik in de beslotenheid van mijn huisje doe schaadt niemand en mijn innerlijke beschaving zorgt ervoor dat ik dat buitenshuis heus wel uit mijn hoofd laat. Maar wat is er in hemelsnaam voor nodig om een Defensieapparaat beschaafd te krijgen?