Laten

Wat ben je aan het doen? Wat ga jij doen in het weekend? Ga je nog op vakantie en wat ga je daar doen? Meestal wordt er een reeks aan activiteiten opgesomd om alle vrije tijd in te vullen. Maar als je respectievelijk met niets, niets en nee, niets antwoordt kijkt men je toch eerst ietwat verbaasd en daarna enigszins bedenkelijk aan.

Ieder vrij moment moet op z’n minst aan iets zinnigs worden besteed en blijkbaar hoort gewoon maar zitten en kijken daar niet bij. En als je wel eens verder doorvraagt dan blijkt niets doen bijna altijd toch nog te bestaan uit van alles ende nog wat, zoals een sigaret roken, iets drinken, een tijdschrift doorbladeren. Nee, ik heb het hier over echt helemaal niets doen. Gewoon maar zitten te zijn. En hoe moeilijk dat is. Want al snel heb je de neiging om op te staan en iets te gaan pakken om dat niets mee op te vullen, in te vullen, aan te vullen, omdat het anders zo niets is...

Het is opmerkelijk hoe er ook aan alle kanten gezorgd wordt dat je niet hoeft toe te komen aan je overgeven aan het niets doen. Een heerlijke wandeling met jezelf in de natuur is veel leuker als je met een groep gaat.
Zelfs stiltewandelingen worden massaal georganiseerd (met dank aan de KRO). Zo gaat dat met fietsen, een museum bezoeken, op vakantie gaan; er zijn voorbeelden te over. In je eentje door het leven gaan wordt als tamelijk merkwaardig beschouwd, want er is vast wel iets met je aan de hand. Je moet op veel plekken zelfs nog meer betalen ook!
En dan ook nog bewust kinderloos zijn, dat is blijkbaar het toppunt van egoïsme. Man plus vrouw plus kind is nog altijd de hoeksteen van de samenleving. Alsof samenleven met jezelf niet goed genoeg is.

Ik krijg regelmatig het bulletin van de woningbouwvereniging in de bus, waarin verhaaltjes staan van allerlei ogenschijnlijk lieflijke dorpjes.
Maar schijn bedriegt inderdaad want overal moet de rust en de ruimte ingevuld worden door alarmerende activiteiten die vooral het populaire predikaat “dynamisch” en “bruisend” moeten waarmaken.
Het is een treurig stemmende markt waarin ik me gedwongen moet verdiepen, want ook mijn dorpje moet mee in de vaart der volkeren.
Spijtig voor alle bewoners van de bejaardenwoningen (of liever seniorenwoning), maar “ deze bouw voldoet echt niet meer aan de eisen van deze tijd” en dus wordt de hele boel platgegooid en komt er (per saldo zelfs minder) nieuwbouw voor in de plaats.
Ook al zegt hiervan bijna iedereen “laat maar”.

Toch is er nergens een plek te vinden, die geschikt is om een leven te kunnen leiden van stilte en laten. Terwijl er aan alle kanten wordt gehamerd op je milieubewustzijn, de gloeilamp zelfs in de ban wordt gedaan, we afvalscheiden en waterbesparen en daar ook dikke ecotax voor dokken, kun je echt niet zomaar op jezelf een plekje in de verscholen verte krijgen. En al helemaal niet zonder de bestaande nutsvoorzieningen. Een voorbeeld geven werkt alleen als je ook daadwerkelijk je voorbeeld bent en leeft. Ik weet dat er heel veel mensen zijn die dat ook vinden en willen en zouden kunnen. Maar ja, waar …?
Wie het weet mag het zeggen!