Vredeswens voor mijn medemens
Het is laat voor mijn
doen als ik ga slapen naar de laatste dag van het jaar toe om zó
moe te zijn dat ik door vuurwerkgeknal heen kan slapen.. Zelfs de zondag
is niet meer de dag die nog in stilte kan worden doorgebracht en het carbidknallen
klinkt daarmee nog onheilspellender dan ooit. Zelfs de nervositeit over
wat komen gaat hangt voelbaar in de lucht . Geduld is een vreemd woord
voor onze jonge generatie en moet liefst instant bevredigd worden. Ikke
ikke en de rest kan stikken.
Slapen is er echter voor
mij niet bij en mijn hart klopt almaar sneller over zoveel stupiditeit.
Het is de meest zinloze en kwalijkste vorm van lawaaiterreur die je maar
kunt bedenken. Ik sta maar op voor een kopje thee en ga wat mooie, voedende
artikelen lezen en wat van me af schrijven op mijn laptop. Reflecteren
over wat was en waarnaar toe te werken, beperkt zich tot de ruimte van
knal tot knal, van schrik tot shock, van kwaadheid tot verdriet.
Hoe kan ik in vredesnaam
mijn medemens een gelukkig nieuwjaar toewensen als hij er een oorlogsgebied
van maakt. Nog even en wereldwijd
breekt de hel los en zal het gehele luchtruim “Gelukkig Nieuwjaar”
schreeuwt men naar elkaar en giet zich vol met nog meer zintuig verdovende
middelen. Stel je voor dat je werkelijk beseft wat de gevolgen van je
daden zijn. Maar wat zeur ik nou. Het is toch maar één keer
in het jaar? Ze moeten nog beginnen…Help!
31 december, 10.00 uur ’s morgens.
Mijn laatste dag van het jaar wordt tot een hel gemaakt, maar hoe zit
het met alle vogels die het van het luchtruim moeten hebben?
Wekenlang worden ze al opgeschrikt door het domme en egoïstische
verveelgedrag van de plattelandsjeugd. Ik zie de paarden in het weiland
voor mij telkens wegspringen bij iedere dreun die zo plotsklaps tegen
hen aan dendert. Mijn hart huilt nog meer voor alle dieren die helemaal
geen stem hebben en over wie het nooit gaat.
van noord naar zuid en van oost naar west veranderen in een uren durende
lawaaiorgie die zijn weerga niet kent en bezwangerd raken van kruitdampen
vol giftige stoffen, die langzaam zullen neerdalen op onze kwetsbare aarde.
Dezelfde aarde die ons moet voeden...
Wie mij liefheeft, volge mij
