Voorbeelden

Je kan praten wat je wil, uitleggen tot je een ons weegt, adviseren en overtuigen met zoveel overredingskracht als maar mogelijk, aangenomen wordt er niets. Ziehier de kern van “de generatiekloof”.

Het is nu eenmaal tieners eigen zich af te zetten tegen de ouders, opvoeders en andere onderwijzenden. Ik ga mezelf maar na, inmiddels lang geleden: driewerf hoera voor het ouder worden!
Je moet er toch niet aan denken in deze tijd jong te zijn, want waar moet je je nu nog tegen afzetten? Alles is voorhanden op het gebied van kleding, voedsel, hebbedingen (laat dat verkleinwoord maar achterwege), opleidingen, banen, vervoersmiddelen, reizen. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is mogelijk. Krijg je het niet snel genoeg dan trek je gewoon je mond open en begint heel hard te schreeuwen dat je er toch zeker recht op hebt en een heel leger aan hulpverleners zal zich mateloos voor je inzetten. Kost wat het kost, de jongerenwens moet vervuld.

Het lijkt er dus op dat het niet gaat om wáár je je tegen afzet, maar dat het om het afzetten zelf gaat. Hoe meer er dus toegegeven wordt aan de afzetpraktijken ~inderdaad: chantage in zijn zuiverste vorm~ hoe ontevredener het kind in kwestie zal zijn. En dat niet alleen. Het kind is ten diepste ongelukkig. Naar het zich laat aanzien omdat het niet heeft gekregen waar het zo dwingend zijn macht voor heeft misbruikt, maar eigenlijk gaat het om het gemis aan een zeer wezenlijke les: die van het kennen van grenzen.

De enige manier om die te leren is om ze voorgeleefd te zien. En omdat degenen die dat behoren te doen zelf op allerlei gebieden grenzeloos zijn gaat het aan alle kanten mis. De angst dat je kind je niet aardig vindt is tegenwoordig belangrijker dan opvoedtaken uitvoeren.
Om je bewust te worden van dat alles is stil worden een eerste vereiste, want als er aan de basis geen rust is zal er slechts onrust uit voortkomen. Dag in dag uit die schreeuwerige radio, flitsende televisiebeelden, te harde muziek aan oren en hoofd, maakt de tieners letterlijk doof en dom. Overgiet het geheel nog eens rijkelijk met alcohol en jaag er wat drugs doorheen en de volgende generatie weet helemaal niet meer wat fatsoen, geduld, discipline en stilte voor zin hebben.

Wijze lessen moeten komen van wijze mensen en dat zijn al die ouderen, opa’s en oma’s, waarvan er velen als een groot grijs gevaar zijn weggezet in tehuizen alsof ze nooit een leerzaam, werkzaam en interessant leven geleid hebben. Alsof ze nooit zelf jong zijn geweest en hun grenzen hebben verkend. Zij weten als geen ander wat wel en niet kan en mag. Door schade en schande wijs geworden, gepokt en gemazeld door een leven vol avontuur en ervaringen. Prachtige mannen en vrouwen met mooie doorleefde hoofden vol inspirerende verhalen en bitterzoete herinneringen. Waar zijn ze? Waar ontmoet je ze nog?

Wat zou het mooi zijn als we de oudere generatie aan de jeugd konden koppelen. Ieder kind, tiener en opgroeiende twintiger zijn eigen wijze levensleraar, als voorbeeldmens. Om onrust weg te nemen omdat ze rust uitstralen en heel veel liefde te geven hebben. Omdat ze het verdienen om gezien en gehoord te worden en zich geliefd te weten om wie ze zijn. Oud en wijs en vol leven. Omdat er geen opgeblazen ego meer in de weg zit, geen strijd gestreden moet worden, de competitie voorbij. Gewoon heel eigen wijs. Dan weten jongeren hun plaats weer. Er zijn namelijk grenzen: tot hier en niet verder. Dat is werkelijke vrijheid kind.