Milieuvluchteling

Zo langzamerhand moeten we de term “milieu” herdefiniëren.
Doorgaans wordt er de natuur in de ruimste zin van het woord mee aangeduid, dus al het leven in en op onze aarde, het water en de lucht, als de belangrijkste elementen die we nodig hebben om te kunnen leven. Tegelijkertijd zijn ze net zo goed verantwoordelijk voor enorme drama’s wanneer ze zich wat al te heftig aan ons opdringen.
De geschiedenis staat bol van de milieurampen en dat zal er met al onze technologische ontwikkelingen heus niet minder om worden, ook al schept die kennis en kunde meer inzicht en mogelijkheden om ons wellicht wat voor te bereiden. De nietigheid van onze soort staat in geen verhouding tot de enorme krachten van Moeder Aarde en Vader Hemel.

De Dikke van Dale omschrijft het als volgt met: 1) sociale kring, omgeving waarin iem. thuis behoort, verkeert of is opgegroeid. 2) m.b.t planten en dieren…3) uitwendige omstandigheden die van invloed zijn op…of de mensheid in het algemeen, zoals de toestand van de atmosfeer, van het water, overheersende geluiden (lawaai) enz.;
Nee maar, lawaai wordt expliciet en als enige overlastbron genoemd! Waarmee wel duidelijk wordt dat het van diepgaande invloed is op ons leefmilieu. Toch wordt er zelden of nooit op een dusdanige manier over gesproken; zowel in erkenning als in aanpak ~en die twee gaan hand in hand~ heeft ons akoestisch milieu de status van TABOE. Lawaai is tot norm verheven, waarmee de stilte is verjaagd naar luttele uithoeken, waarnaar gezocht moet worden.

Verontrustend in deze lozing van waarden is het bijbehorende agressieve en intimiderende gedrag dat de lawaaischopper uitstrooit alsof het vanzelfsprekend is en daarmee het gelijk aan zijn/haar kant staat. Ik heb nog nooit iemand horen zeggen: “wat erg dat u last van die muziek heeft” of “het spijt me dat ik u gestoord heb door mijn herrie” of “sorry, daar heb ik niet bij stil gestaan”. En dat niet alleen. Wat daarop behoort te volgen is: “ik ga ervoor zorgen dat u geen last meer van me zult hebben” en “ik zal in het vervolg beter nadenken bij wat ik veroorzaak in mijn omgeving” en “het zal voortaan niet meer gebeuren, daar kunt u van op aan”. Nog nooit! En daarom mag dit gerust als een milieuramp bestempeld worden.

Dat opkomen voor stilte als een aanval wordt beschouwd op de levenskwaliteit van degenen die juist die kwaliteit van leven om zeep helpen is typerend. Er is geen enkel onderwerp dat zoveel reacties oproept van pure haat, minachting en de diepgaande wens dat degenen die de stilte zo broodnodig hebben, moeten oprotten, verhuizen, in een hutje op de hei gaan wonen, maar in ieder geval weg, weg, ver weg!

En het bizarre is nog dat we dat oh zo graag zouden willen. Liever gisteren dan vandaag. Als er toch eens zoiets bestond. Ik droom van zo’n dorp in de stilte. Een hele gemeente, in een provincie. Een land…
Waar mensen omzien naar elkaar. Een helpende hand uitsteken als je het moeilijk hebt. Waar woorden niet tekortschieten maar stilte veelzeggend en genoeg is en helemaal niet eng. Ik ben naarstig op zoek naar dat dorp in dat land. Ik ben een nieuw fenomeen: een milieuvluchteling.