Als het lawaai verstomd… deel 2

Wat zou het de mensheid en zijn toch al zo overbelaste zenuwgestel dienen als alleen al die geluiden (hiervoor beschreven) niet of nauwelijks meer te horen zullen zijn. De cumulatie van onnodig lawaai legt een fundament voor een overspannen bestaan, dat na verloop van tijd niet meer als zodanig herkend wordt. Het is net als met een luid tikkende klok waarvan je ogenschijnlijk niet merkt dat ie tikt, maar als hij ineens stilvalt besef je pas hoeveel geluid hij voortbrengt en hoe stil het dan ineens is.

We leven in een piepklein landje met heel veel mensen. De natuurlijke geluiden gaan veelal verloren in een muur van herrie en van zoveel mensen in betonnen steden komt slechts meer lawaai. Juist dán moet er zorgvuldig worden omgesprongen met het kleine beetje natuur dat we nog hebben. Dat moeten we koesteren voor onszelf, ons nageslacht en voor alles wat leeft. “Vogeltjes in drukke gebieden zijn luider gaan zingen om nog gehoord te worden” is een zin in een krantenberichtje, waar je achteloos aan voorbij leest als je geen besef hebt van het belang van stilte in je leven. In wezen is dit een immens trieste boodschap, zoals er veel soortgelijke te benoemen zijn.

Het is van groot belang dat we gaan inzien dat stilte niet eng is maar een geneesmiddel. Onbekend maakt onbemind. Hazrat Inayat Khan, de beroemde musicus en mysticus, verwoordde het zo prachtig en kernachtig in “De mystiek van het Geluid.”(pag.13) “Het geluidloze leven kent geen vreugde, alleen vrede. Het oorspronkelijke wezen van de ziel is vrede en haar aard vreugde, welke beiden tegen elkaar inwerken.
Dit is de verborgen oorzaak van alle levenstragiek. De ziel heeft aanvankelijk geen enkele ervaring, zij ervaart alles wanneer zij haar ogen opent voor het uiterlijk gebied, en zij houdt die open, vreugde scheppend in het leven aan de oppervlakte totdat zij verzadigd is.
Dan begint de ziel de ogen te sluiten voor het uiterlijk gebied en zoekt onafgebroken naar de vrede, die de oorspronkelijke toestand is van haar wezen.”

“Leven aan de oppervlakte”, of oppervlakkig leven, door slechts vreugde te willen en luidruchtig voorbij te rennen aan de diepste wens van iedereen, niemand uitgezonderd, om vrede te vinden. Zoeken is echter zinloos, want er hoeft niets gevonden te worden. “Er is geen weg naar vrede, vrede IS de weg”, zei Ghandi al zo wijs. Dat principe geldt ook voor liefde en geluk. Als er echter met dezelfde inzet op stilte wordt ingezet als er nu geïnvesteerd wordt in lawaai dan hebben we morgen al een totaal andere samenleving in rust en ruimte. Onze oren verdienen het niet alleen, onze ziel “schreeuwt” erom. Genoeg is genoeg. En van stilte kunnen we nooit genoeg hebben! Luister dan nog eens opnieuw…