Onderhoud openbaar groen

Het is nog vroeg in de ochtend als er met veel lawaai een kraanwagen wordt geparkeerd bij de hoge bomen aan de overkant voor de jaarlijkse snoeibeurt. Alle onderste takken van alle bomen hier in de gemeente worden standaard ieder jaar gesnoeid, dus de onderste takken van deze bomen zitten eigenlijk al veel hoger dan goed voor ze is. Vandaar de kraanwagen met in hoogte te stellen werkbak, waarin één man het snoeiwerk verricht en de ander op de grond de takken aanpakt en op het gras neerlegt. Van de 4 bomen wordt evenzogoed een enorme berg met flinke takken afgehaald. Als ze eindelijk wegrijden weten we dat er nog een flinke herrieklus op zal volgen…

Ik zit de volgende morgen met volle aandacht een interessante video te kijken over een gecompliceerd maar fascinerend onderwerp.
Mijn aandacht wordt verstoord door een vreemd lawaai dat langzaam aan komt zetten en ik zet de video stop om te gaan kijken wat dat kan zijn. Een enorm geel gevaarte met wielen zo groot als ik zelf en een kraanarm waaraan een brede overkapte snij- en opzuiginstallatie zit, komt schuin voor mijn huisje staan. Ik weet van vorig jaar dat al dit geweld ingezet wordt om de kleine ongeveer één meter hoge Hypericumstruikjes te snoeien in een perkje dat haaks op de 5 parkeerplaatsen staat.

De bestuurder blijft in de wagen zitten, natuurlijk met draaiende motor, terwijl zijn collega die met een kleiner wagentje met open laadbak is gekomen om te assisteren, bij mij aanbelt. Ik ken hem. Bij eerdere onaangekondigde snoeiacties, waarbij met veel geweld zomaar 2 bomen vanaf de grond werden omgezaagd in datzelfde perkje, legde deze hovenier mij toen heel vriendelijk en geduldig uit dat de boom ernaast, die niet gesnoeid zal worden, een Pterocarya fraxinifolia is, oftwel de Gewone of Kaukasische vleugelnoot, die de ruimte moet hebben. Hij vraagt aan mij van wie de diverse auto's zijn die in de weg staan. Er is maar één iemand thuis om de auto te verplaatsen, dus moet de klus dan maar zó geklaard worden.

Met enorm geraas knettert die arm met nog extra klapperende kettingen over de struikjes heen om ze af te snijden, zuigt direct de takken naar binnen, maar blaast door het geweld daarbij ook allerlei dor winterblad in het rond tot pal voor onze deuren. De hovenier loopt naar zijn karretje en haalt de bladbazer erbij om dat alles, tegelijk met het vreselijke lawaai van de snoeiwagen, weer terug het perk in te blazen. De bewuste vleugelnoot en de nog geparkeerde auto’s, zorgen ervoor dat die razende arm niet alles kan bereiken. Het ziet er niet uit. Zeker een halfuur later is dat het resultaat. Ik heb het hier over ongeveer 40 struikjes, in een perkje van, pak hem beet, vijf meter bij twee…

De volgende ochtend komt er weer een herriebak voor de deur staan om de berg gesnoeide takken van de bomen ter plekke te verhakselen.
De lente is net pas begonnen. Het herrieseizoen is daarmee weer los gebarsten. Dit is de nieuwste werkwijze van mensen die onze leefomgeving op natuurgebied moeten verzorgen. HELP!