Bevrijding

Een grote kop op de voorpagina in de krant de dag na de dodenherdenking: BEVRIJDING MUZIKAAL FEEST. De afgebeelde foto’s zijn van onze M.P JP B. in een confettiregen in Rotterdam, een zwaaiende veteraan tijdens het defilé in Wageningen, een kleine foto van een close-up van een jongetje met een helm op achter een groot stuur van een legerwagen, en de grootste foto van een gitarist van een band op een van de vele bevrijdings-festivals. Een klein strookje tekst verklaart de foto’s en gaat vooral over de muziekfestivals, waarvoor de gitarist, een dj en een of ander duo uitgeroepen zijn tot “ambassadeurs voor de vrijheid”. Ze worden per helikopter door het hele land gevlogen en Rotterdam pakt het extra groot aan met drie podia, meer dan dertig bands, dj’s en acts en een grote vuurwerkshow. Het motto voor dit alles: “Solidariteit: de ruggengraat van vrijheid”

De werkelijkheid kan denk ik niet treffender in beeld worden gebracht en die gedachte wordt de dag daarop nogmaals bevestigd. Een nog veel grotere kop op de voorpagina van diezelfde krant: WE GAAN VOOR GOUD, waarbij 30 voetballers in pasfoto staan afgebeeld, met daaronder een grote overzichtsfoto van een hele straat, waar de bewoners alle 25 huizen in oranje plastic aan het hullen zijn en kleine en grote vlaggen opgehangen worden voor wat een geweldig feest moet worden. Het Europees Kampioenschap, lees ik, begint pas op 9 juni. Nu haat ik alles wat met sport en vooral voetbal te maken heeft. En ik haat alles wat zich in de openbare en voor publiek toegankelijke ruimte afspeelt en aan mij opdringt.

Het waarom laat zich na mijn schrijven over de luttele twee minuten stilte bij de dodenherdenking, gemakkelijk raden. Alle proporties van fatsoen en respect zijn volkomen zoek. De voorspelbaarheid is om gek van te worden, want of het nou Bevrijdingsdag heet of Dag van de Aarde, of je een examen hebt gehaald of een dorpsfeest houdt, een feestje moet gebouwd worden. Als je dan ziet wat daar allemaal voor uit de kast wordt getrokken aan (party!oh gruwel)-tenten, podia, licht- en geluidsapparatuur, en hoeveel mensen zich daar enorm druk om maken. De bezoekersaantallen, het drank- en drugsverbruik, de gehoorverscheurende decibels en de gigantische puinhoop nadien, zet Nederland helemaal bovenaan op de kaart van Super-Top-Feestbeest-Natie. En wat kunnen we Trots op Nederland zijn!

Ik schaam me echter voornamelijk plaatsvervangend dood. Als ik zou vragen of de muziek aan dan wel wat harder mag, word ik op mijn wenken bediend. Maar vraag ik of de muziek alstublieft wat zachter mag, dan krijg ik allerlei verwensingen naar mijn hoofd. Ik durf het meestal niet eens aan om heel beleefd om UIT te verzoeken. Dat is vragen om moeilijkheden.

Wat zo pijnlijk duidelijk is geworden in de loop der jaren, is dat iedereen die je lastig kan vallen met een volumeknop als wapen, uiteindelijk met elk middel en op allerlei manieren in staat is binnen te dringen in je persoonlijke levenssfeer. Zonder te blikken of te blozen. Dat besef roept een alerte en voorzichtige levenshouding op. Als ik dáár nou nog eens van bevrijd mag worden. Maar ja, daar hebben we toch echt stilte voor nodig. En wie is daar nou solidair mee? Dus wat nou ruggengraat van vrijheid?