Ziek

Ik weet het nu zeker: het gemotoriseerde grasmaaien is een ziekte!
Een vreselijke chronische kwaal die ontstaat uit domme luiheid en de behoefte om zich toch vooral heer en meester ~altijd mannen!~ te kunnen wanen.

Hoe kun je dat beter doen dan op een minitractor met een knetterende motor tussen je benen je eigen groene territorium af te raggen in een trance stemmende heen en weer beweging om alles kort en klein te maken. Op en neer en heen en weer, voorwaarts, zijwaarts, achterwaarts. Al is het grasveld niet groter dan een postzegel, de motor moet lopen. Wat een zegen dat gras niet groeit als het koud is.

Zijn ze thuis uitgeraasd dan kunnen ze nog volop aan hun trekken komen op de altijd en overal georganiseerde herrie-evenementen als de diverse soorten autoraces, autoshows ~zowel op tijdperk, als bouwjaar of soort ingedeeld natuurlijk~ truckersdagen, motorcrosses en als ultieme kick natuurlijk de vliegTUIGshows. De berichtgeving erover is uiteraard louter positief: mooie plaatjes van straaljagers in formatie, de Hollandse driekleur er achteraan, een hele batterij aan fanatieke spotters met hun toeters van telelenzen in de aanslag. Allemaal mannen wederom, gelukzalig kwijlend over zoveel machtig lawaai en uiterlijk vertoon. En de middenstand, lees horeca, alom vertegenwoordigd en welvarend, want wat is een evenement zonder drank en lawaai?

Over ziekten en horeca gesproken: Roken is per 1 juli nu dan écht overal verboden en velen kunnen eindelijk letterlijk opgelucht ademhalen. Het rookverbod is vooral te danken aan de lange adem van een moedige club bevlogen zielsverwanten, die slechts begaan zijn met ons aller gezondheid. Geen rookgordijnen meer kunnen wel eens een heel ander licht gaan werpen op de vreemde discussie die direct na het wettelijke eindvonnis is ontstaan. De verweten betutteling door de overheid en het tirannieke gedrag van de antirooklobby komt vooral vanuit het kamp van de notoire kroeglopers: Zuipschuiten en alcoholisten sjokken nu morrend als arme slachtoffers de kroeg uit. Alcohol als bloedvatverwijder roept om rook als bloedvatvernauwer en door er één weg te nemen komt de ander in het geding.

Hoewel er ruim voldoende tijd is geweest voor persoonlijke maatregelen, blijkt keer op keer dat de burger niet in staat is eigen verantwoordelijkheid te nemen: die gaat echter nooit over het veilig stellen van de eigen centimeter. Er samen uitkomen is er helaas niet meer bij, dus moet er uiteindelijk ingegrepen worden. Een kwestie van eigen schuld dikke bult dus eigenlijk.
Als de overheid echter regels stelt en/of wetten uitvaardigt ter meerdere eer en glorie van zichzelf dan is dat puur hypocriet en maakt ze nimmer meer geloofwaardig. De recente houding van de middenstand (lees horeca, die met twee handen op één dikke vette politieke buik de dienst uitmaakt), op het walgelijke wangedrag van miljoenen in oranje uitgedoste voetbal”supporters” is een dieptepunt in het ware motief: zuipend en schreeuwend de verslaving blijven voeden om de zakken te vullen en de staatskas te spekken.

Niet-rokers en stilte behoeftigen zijn zich zeer bewust van wat goed is voor de eigen gezondheid en die van de ander. Hopelijk is er een precedent geschapen die andere domme verslaving uit de wereld te helpen: de muziekte als symptoom van de algehele lawaaiepidemie.