Hoewel iedereen overal een mening over heeft en dat ook overal, veelal schaamteloos ongenuanceerd, kan ventileren, levert het zelden iets constructiefs op. En steek je je nek uit dan valt je eerder een genadeloos hakblok ten deel, dan een empathisch meedenken en voelen om tot vruchtbare ideeën en/of oplossingen te komen.

Juist inzake een taboe is het de bedoeling openheid te creëren om datgene bespreekbaar te maken, dus laat ik het maar eens op dit podium proberen. Het gaat over STILTE, beter gezegd, het gebrek eraan, oftewel: onnodig lawaai. Stilte is niet de afwezigheid van geluid, en lawaai hoort tot op zekere hoogte ook bij bepaalde aspecten van het leven. Stilte bestaat uit een scala aan natuurlijke geluiden en daar gaat het nu juist om: natuurlijke geluiden steeds minder kunnen ervaren werkt vervreemdend en maakt ziek.

Omdat iedere geluidsbeleving een subjectieve ervaring is en niemand voor een ander kan bepalen wat aangenaam, irritant, mooi of lelijk, hard of zacht is, moeten we ons, als het om zo’n delicaat en fijngevoelig zintuig als het oor gaat, extra fijnzinnig opstellen. Horen is namelijk net zo goed voelen, omdat geluid uit trillingen bestaat en ons oor het evenwichtsorgaan huisvest en verbonden is met onze ziel en al haar roerselen. Daarbij zijn ze willoos en dus altijd “in gebruik.” Letterlijk en figuurlijk niet gehoord worden grijpt dan ook danig diep in!

Er zijn miljoenen mensen die op dagelijkse basis in meer of mindere mate te lijden hebben onder lawaai in al zijn verschijningsvormen en er zijn bergen (medisch/wetenschappelijke) onderzoeksrapporten die staven dat blootstelling aan lawaai niet alleen heel ongezond is maar ook tot de dood kan leiden, dat het nooit went en dat het alleen maar toeneemt door de bevolkingsgroei, de verstedelijking, de technische en industriële ontwikkelingen, de weg- trein- en luchtverkeerstoename. Daar moeten we niet lichtvaardig over denken, laat staan het op persoonlijk niveau ridiculiseren en bagatelliseren van degenen die hier ongevraagd en ongewenst mee opgezadeld worden.

Het is onbegrijpelijk dat gezondheid altijd alleen maar over ons fysiek gaat en dat het trainen van de geest in de stilte alleen als iets voor monniken, geestelijken en andere wereldvreemden wordt gehouden, waarbij ook nog eens de vraag wordt gesteld: wat heeft het voor zin om biddend en mediterend, een teruggetrokken bestaan te leiden? Dat wordt toch veelal als tamelijk egoïstisch bevonden. Als ik diezelfde vraag dan eens loslaat op de doorsnee levenswijze van de meerderheid: Wat is de zin van al die massaal bezochte feesten, evenementen, popconcerten en parades in de open lucht, die allemaal op dezelfde voorspelbare wijze verlopen, met veel drank, geschreeuw, gehos, die een hele wijde omgeving in gijzeling nemen met de volumeknop als ultieme wapen. Feest is het vooral voor de commercie die er dik aan verdient en er wel bij vaart. Het zal hen een rotzorg zijn dat drank- en drugs levens verwoesten, dat te veel decibels gehoorschade veroorzaakt, dat het agressie, vernielzucht, vechtpartijen en heel veel troep oplevert. Een batterij aan medische hulp- en veiligheidsdiensten moet eraan te pas komen en kosten noch moeite worden gespaard om het eenieder naar de zin te maken. Wat is daar in vredesnaam de zin van?

Ik kom tot de treurige constatering dat er voor de weldenkende, zintuiggevoelige en stiltebehoeftige mens geen ruimte meer is, omdat de muZIEKTE overal dominant aanwezig is in de openbare en voor publiek toegankelijke ruimte. Voor ons is helemaal niets geregeld en opkomen voor ons grondrecht op stilte wordt zelfs tegengewerkt dan wel onmogelijk gemaakt. De toenemende lawaaieconomie heeft een louter egoïstische, consumerende mens gecreëerd die geen idee meer heeft dat stilte de basis is voor een zinvolle SAMENleving. Vrijheid betekent niet maar kunnen doen waar men zin in heeft, maar gaat juist over het kennen van de eigen grenzen en daar bewust naar leven.

Het verschil weten tussen privésfeer en publieke ruimte, waardoor iederéén in vrijheid kan leven verandert “ik heb er geen last van” in “wat erg dat je er last van hebt.” Die basishouding heet innerlijke beschaving en zorgt voor de terugkeer van het fatsoen. Dan weet je vanzelf wat juist is om te doen en wat je behoort te laten. Aan elke activiteit behoort stilte vooraf te gaan. We hebben op dat vlak nog héél veel in te halen om de dolgedraaide herriemaatschappij weer tot rust te brengen en het evenwicht te herstellen.

Het goede nieuws is dat we helemaal niet op zoek hoeven naar stilte zoals de geestelijken dat doen, als we op heel gewone dagelijkse basis de stilte durven toe te laten. Het is niet eng maar ons medicijn.
Want stilte is vrede. Wie wil dat nu niet?