Edele Stilte

“De ultieme lawaaiseizoenen van lente en zomer zijn gelukkig voorbij”, denken al die op vrijwel dagelijkse basis getergde minnaars van de stilte en visioenen van een prachtig stil najaar ontlokken een diepe zucht van verlichting… Dan, met het nieuwe herfstseizoen nog maar net in gang, knallen de sinterklaasliedjes alweer via luidsprekers in de bomen(!) over ons heen. Daar heb je het “gezellig”(column nr. 32) weer en word je zo leuk met je neus op de akoestische feiten gedrukt van de nog veel ergere Kersttijd met als dieptepunt uiteraard “Oud en Nieuw.” En laat ik vooral het stupide carbidschieten van onze oh zo traditiegetrouwe plattelandsjeugd niet vergeten. Net zo schrikbarend hard als dat klinkt is het toestaan ervan afgedwongen en beperkt zich écht niet tot oudjaarsdag, maar begint vaak al in september.

Aan de andere kant worden er overal cursussen, retraites, bezinnings- en stilte plekken aangeboden om toch vooral tot de broodnodige rust te komen, veelal op plaatsen ver weg van Nederland voor héél veel geld, en onder “deskundige” begeleiding de stilte in jezelf te vinden. Daarmee is een geheel nieuwe bedrijfstak ontstaan uit een behoefte, die op z’n zachtst gezegd op kwalijk bedenkelijke wijze is en wordt gecreëerd.

“Edele Stilte” wordt er in acht genomen bij aanvang van een tiendaagse cursus in een specifieke, maar zeer universele, want toegankelijk voor iedereen, meditatietechniek en houdt in: stilte van lichaam, spraak en geest. In een totaal prikkelloze en natuurrijke omgeving, de aandacht volledig gericht op jezelf, alleen maar stil zitten en aandachtig ademen, observeren, luisteren, lopen en eten, is een levensveranderende ervaring, omdat deze intense stilte niet haalbaar is in de thuissituatie. Alles op het gebied van eten, drinken en slapen wordt verzorgd door vrijwilligers en de donatie na afloop (!) is op geheel vrijwillige basis, naar draagkracht en met de intentie van wat het je waard is geweest, over te maken.

Onze samenleving moet al decennia lang de zo onnoemelijk belangrijke aspecten van alles waar stilte voor staat ontberen. Zelfs extreme maatregelen die dat bevorderen, zullen in eerste instantie slechts zeer subtiele veranderingen teweeg lijken te brengen, maar die zullen uiteindelijk van onschatbare waarde blijken te zijn. Er is een enorme scheefgroei ontstaan door het eenzijdig toelaten en overwaarderen van alles wat de Chinezen Yang noemen; het mannelijke, harde, gevende, uiterlijke en bewegende principe en het bijbehorende en onlosmakelijk verbonden Yin principe als minderwaardig of zelfs waardeloos te laten zijn en dat is het vrouwelijke, zachte, ontvangende, innerlijke, stille. Het één bestaat echter bij de gratie van de ander, als dag en nacht en vol en leeg.

Tien dagen in extreme stilte doorbrengen lijkt erg lang en zeer moeilijk, maar is in feite slechts een minieme aanzet tot besef van de enorme noodzaak tot een dagelijkse levenshouding die aandacht voor stilte als uitgangspunt heeft. Het trainen en onderhouden van ons geestelijk leven, dat de initiator is van onze emoties, moet net zo belangrijk en normaal gevonden worden als het trainen van ons lichamelijk welzijn.
Er wordt vanuit alle denkbare hoeken alleen maar gehamerd op meer en vaker bewegen, maar ik blijf hameren op stilzitten. Tot vervelens toe. Verveling is goed. Net als niets doen en alles laten. Wachten en waken. En het uithouden met jezelf. Heus! We zijn ons eigen medicijn.