Ik beschouw mezelf als een vredelievend mens, met een grondige hekel aan alles wat met agressie en geweld te maken heeft en blijf er dan ook verre van. Mijn wereld is klein en veilig en speelt zich voornamelijk in en rond het huis af. Dat huisje staat aan de rand van een dorpje, waarbij de achterkant mij zicht biedt over kilometers ver uitgestrekte landerijen, weilanden en zelfs de sluizen van Lauwersoog. Het ligt ook nog eens pal op het oosten dus ik zie de zon opschuivend met de seizoenen opkomen. Dat prachtige, unieke en relatief stille woongenot laat mij geestelijk gezond zijn en mooi schrijven.

Aan de voordeurkant op het westen is het een tegengesteld gegeven, want de als een soort hofje opgezette huizenrijtjes worden voornamelijk bewoond door mensen die een hekel hebben aan alles wat natuurlijk is en de bezitters zijn van gierende motoren, snerpende brommers, dreunende auto’s, lawaaigereedschap, blaffende honden en krijsende kinderen. Er is daar ook altijd hoorbaar radio/tv muziekte. Dat laatste is gelukkig bijna nooit te horen aan mijn leef zijde. Behalve als het statussymbool uitgebreid gelikt en gestreeld moet worden. Dan gaan alle autodeuren open, de radio keihard aan en kan men uitgebreid de klus klaren. Dat mijn leven daarmee ophoudt (en van ik weet niet wie nog meer?) is blijkbaar niet aan de orde, want ik heb het al zo vaak als mijn moed het toeliet, van dichtbij en vriendelijk tot heftiger en op afstand schreeuwend, gevraagd of het alsjeblieft ook wat zachter kan!

Ik heb echt nog nooit een manier gevonden die werkt en kan nu met gedeelde ervaringen van vele anderen heel stellig zijn in mijn conclusie: die is er ook niet! Negeren, ondergaan, slikken, kalm blijven, weglopen, zelf de koptelefoon opzetten met eigen fijne muziek, het komt er allemaal op neer dat je iets anders moet gaan doen dan de bedoeling was. Niet alle maatregelen zijn daarbij altijd mogelijk en/of effectief, dus de fysieke en emotionele gevolgen treden in meer of mindere mate evengoed op.
Dat is een uitputtingsslag die voor de daders en “ik-heb-er-geen-last-van-ners” volkomen onbegrijpelijk is. Maar dat is natuurlijk een open deur want als ze ook maar een greintje inlevingsvermogen hadden, was er nooit meer overlast!

De mishandeling die wordt toegebracht door geluidsoverlast is een vorm van geweld die meestal vergelijkbaar is met ongewenste intimiteiten en soms zelfs aanranding, maar die geen enkele maatschappelijke/ juridische status heeft om er een adequate (straf)maatregel tegenover te kunnen zetten. Als je echter lang genoeg getergd bent en slikken stikken wordt, kunnen de stoppen doorslaan. Zelfs bij mij. Hoe erg ik het ook vind mijn emoties blijkbaar niet altijd de baas te zijn en me te hebben verlaagd tot een ongewenst niveau, heeft het fysiek uiting geven aan een heleboel opgekropte frustratie van jaren door middel van een paar stompen, me vreemd genoeg ook opgelucht. Ik moest, eenmaal bekomen, zelfs lachen om de absurditeit van de aktie, die er uit moet hebben gezien als de muis die tegen de olifant roept: “wat stampen wij, hè?” Wie niet horen wil…
moet voelen. Nooit gedacht dat ik dat nog eens letterlijk zou nemen.