“Waar de oorlog tegen het terrorisme heerst, klinkt muziek. Oorverdovend en gekmakend. Containers dienen als discotheekhel of snoeiharde muziek vult de cellen van gevangenen. Muziekgebruik laat geen fysieke sporen na en is niet strafbaar, maar marteling is het wel degelijk.” Nicole Janssen.

Dat muziek geen fysieke sporen nalaat is niet waar. Moeilijker te bewijzen natuurlijk, dat wel. Er gaan ook mensen aan dood.
Zoveel weten we inmiddels allang. Toch was ik geschokt toen ik het hele rapport Militairen als sinistere DJ’s van Nicole Janssen las over de relatie van muziek tot oorlogs- en martelpraktijken.

Ik heb het met enige regelmaat over “akoestisch terrorisme” en veel mensen die niet zo nauw bij dit onderwerp zijn betrokken vinden dat een overtrokken benaming. Liever verdoezelt men de keiharde waarheid.
Zo wordt elektronische muziek“white noise” genoemd, in tegenstelling tot het al wat minder positief klinkende “black.” De uitspraak van een gevangene dat “rap en house je hersens frituren” geeft de ervaren impact van mijn terminologie echter wel degelijk bestaansrecht. Militairen krijgen tijdens gevechten snoeiharde hardrock of “gangstarap” (de benaming alleen al) te horen, vol met haatdragende teksten om totaal opgefokt op de dreunende beats de vijand af te kunnen slachten. Dat tot je door laten dringen is schokkend.

Even onverteerbaar is het dat heel jonge kinderen op scholen al systematisch en doelbewust worden blootgesteld aan een overdosis decibels. Elke bijeenkomst, ook in kleine ruimtes, moet standaard versterkt worden met een microfoon voor het gesproken woord en opgeleukt met “muziek”, waardoor juist alles onverstaanbaar, ongezond en dus onverteerbaar wordt. Het meeste speelgoed maakt tegenwoordig geluid, dat ook nog eens veel te luid is en zelfs instant gehoorbeschadiging kan opleveren: de onrealistische en nietszeggende wettelijke Europese normen zijn gebaseerd op een bepaalde afstand van het gehoor, waarmee het op de markt kan komen. Verdere wetgeving ter voorkoming daarvan is er blijkbaar niet. Hoe crimineel is dat?

Onverteerbaar is het ook dat je als muziekliefhebber bij uitstek onontkoombaar wordt blootgesteld aan al die kwaliteits- en zielloos treurige geluidsterreur die anderen claimen als muziek. Alsof dat niet is voorbestemd om tenminste een hekel aan te hebben.
Dat je door de teneur en de oppervlakkigheid van de enkele keer dat er aandacht besteed wordt aan lawaai, gedwongen wordt te blijven steken in het jezelf verdedigen om niet als akelige zeurpiet of verveelde klager weggezet te worden, zorgt ervoor dat je nooit ook maar de kans krijgt duidelijk te maken hoe je geestelijke en emotionele leven in de tang worden genomen en de ruimte om je heen een pijnlijk knellende gevangenis voor je is geworden. Schokkend, maar niet vreemd dat er nog steeds oorlog wordt gevoerd. Je kan er niet vroeg genoeg aan wennen…