Het doet wat vreemd aan om me, in een toch als beschaafd te boek staand land als Nederland, te verdiepen in de rechten van de mens.
Je verwacht in een democratische rechtsstaat toch geen fundamentele schendingen, zoals we dat in een dictatuur zien gebeuren.
Onze regering heeft de mond vol van waarden en normen en
onlangs was er een discussie gaande over het opzetten van een waardencatalogus en een “handvest verantwoordelijk burgerschap”, omdat mensen zich wel bewust zijn van hun rechten maar niet genoeg van hun plichten.

Alles is op papier o.a prima geregeld in de Nederlandse Grondwet en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Toegespitst op geluidsoverlast kunnen respectievelijk artikel 10 en 11 dienst doen:
“…het recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer …en op de onaantastbaarheid van het lichaam” en artikel 8 spreekt over “het recht op eerbiediging van privéleven…”. Een plek waar niemand kan treden, geen autoriteit, geen vijand, geen minnaar, waar niemand je sfeer mag beïnvloeden.

Echter, in een samenleving die gebaseerd is op list en bedrog, waar commerciële belangen, onder het mom van welVAART, voorrang hebben boven het algemeen welZIJN van haar burgers, zullen gewenste waarden holle frasen blijven. Het één willen en het ander doen geeft alle verkeerde signalen af om tot fatsoensnormen te komen.
Vlak het niet uit wat de alomtegenwoordige muZIEKTE, het overal aanwezige diep doordringende lawaai en het toenemend zware geronk vanuit de luchtvaart en de F-16-NAVO geluidsterreur in de openbare ruimte doet met het geestelijk en emotioneel welbevinden van de mensheid, die aan alle kanten gemanipuleerd en geïndoctrineerd wordt. Het is een simpele kwestie van gezond verstand dat het gedrag navenant is.

Om tot een aangenaam leefklimaat te komen zijn voorbeeldfiguren nodig, maar men kan pas een voorbeeld geven door er een te zijn.
De wakkere creatieve geesten die het fenomeen stilte zouden kúnnen uitdragen omdat daar de echte basisvoedingsbron ligt om tot een waarde-vol inzicht te komen van wat normaal maatschappelijk verantwoord gedrag inhoudt, hebben zich allang teruggetrokken uit de wereld van het akoestisch terrorisme en houden zich wijselijk stil uit pure zelfbescherming. Het grote plichtsgevoel dat juist deze mensen eigen is kan nauwelijks zinvol ingezet worden, omdat mogelijkheden ter verbetering van het leefklimaat bij de verantwoordelijke instanties zowel contactueel als juridisch zodanig afgeschermd en dichtgetimmerd zijn, dat het machtige staatsapparaat niets verweten kan worden laat staan tot actie gemaand kan worden. Dat is je reinste dictatuur.

Blijvende veranderingen zijn slechts mogelijk door een morele herbewapening vanuit ieder individu afzonderlijk, dus van onderaf de voedingsbodem, die van nature waarlijk stil is. Dergelijke krachten gebundeld, werken als een massaal stilte-offensief, want echt:
“VEEL STILTE MAAKT EEN MACHTIG GELUID”