Is de chemische term van carbide dat weer een verkorting is van calciumcarbide en met water erbij het brandbare gas ethyn, of acetyleen ontwikkelt. Dat goedje in een afgesloten melkbus geeft, als er vuur bij gehouden wordt, een enorme ontploffing waarbij het deksel meters ver weg wordt geslingerd. In vroegere tijden was het een gebruik om zo voor het nieuwe jaar de boze geesten te verdrijven. Tegenwoordig zijn de knallen zo overdonderend en letterlijk oorverdovend dat die juist worden opgeroepen. Onbegrijpelijk stupide, maar dat schijnt leuk te zijn.

Zelfs de voorlaatste nacht voor het nieuwe jaar is er geen gelegenheid om tenminste uitgerust aan de laatste dag te beginnen, die noodgedwongen al tot veel te laat door moet gaan. Het mensdom toont vooral dán schaamteloos zijn beschavingsniveau en ieder jaar is het een kwestie van lijdzaam ondergaan en uitzitten. Wat voor goeds valt er te verwachten van een nieuw jaar als het in onophoudelijk knallend gedreun en stank wordt ingeluid? Want ook in de vroege ochtend op de eerste dag van het nieuwe jaar, vindt men het grappig om nog lekker even wat flinke dreunen te laten horen, waardoor de hoop op wat inhaaltijd van gedepriveerde slaap direct de bodem ingeslagen is.
De stank van kruitdampen en “vreugdevuren” maken benauwd en bezorgen hoofdpijn. Ik rook en drink niet, maar heb een kater van jewelste.

Niet voor niets opgestelde verordeningen omtrent het gebruik stellen echter niets voor als ze niet gehandhaafd worden en dat het carbidschieten buiten de gedoogtijd (dezelfde als die van vuurwerk) expliciet beschreven strafbaar is, maakt de opgewonden jeugd allerminst iets uit. Als echte verslaafden die hun knalbehoefte moeten bevredigen gaan ze volkomen gewetenloos tekeer, temeer daar ze weten er toch mee weg te komen. “Oom agent” moet op het platteland vaak letterlijk genomen worden.

Voor mij dan ook weinig tot geen verheven gedachten aan het einde van het jaar, want het lijkt meer op een tijd in oorlog waarbij overleven centraal staat. Overdag en 's nachts, nooit weten wanneer de volgende klap komt, soms een enkele knal, dan weer een hele reeks, van voor of van achter het huis, van links of van rechts komend, maar altijd even afschrikwekkend en angstaanjagend. Ik hou me dan maar voor dat het altijd nog veel erger kan, want je zal maar écht in een oorlog moeten leven…daar staat je verstand sowieso bij stil.

De uitlatingen die losbarsten als je het nut en de kwalijke effecten op mens en dier van het huidige carbidschieten (en breder het vergelijkbare vuurwerk afsteken) aan de kaak stelt maakt het oorlogszuchtige karakter van de uitvoerders van deze zogenaamde traditie (lekker excuus!) pijnlijk duidelijk. Men verwenst je regelrecht naar de hellegeesten die zij nu juist beweren te bezweren! Dat maakt de noodzaak om een tegengeluid te laten horen voor mij alleen maar groter.

Alle vormen van terreur vragen om begrenzing en het opkomen voor de slachtoffers die om wat voor reden dan ook geen stem hebben is een taak die ik, behept met het vermogen die te verwoorden, met alle liefde op me neem. Het zit in mijn genen. Hier sta ik, ik kan niet anders.