Naast de gehanteerde betekenissen in de Dikke van Dale van het woord saai als “weinig levendig en niet amusant”, heeft saai nog een minder gebruikelijke in die van “traag en niet vlot”. In de modernste versie is het echter veelal synoniem aan respectievelijk “doods en stomvervelend” en “tergend langzaam en ouderwets”. Ben ik even blij dat ik niet meer modern hoef te zijn, want oh, wat een heerlijk woord vind ik dit toch! Heus, het kan mij niet saai genoeg zijn.

Saai staat wat mij betreft vooral voor eenvoudige rust in een staat van gelijkmoedigheid. Het is echter een moeilijk te verwerven levenswijze omdat voor deze standvastigheid van de geest een grote mate van discipline en volharding vereist is. Vastberaden werken aan het in balans brengen van dat wat uit evenwicht is. Het basisingrediënt hierbij en hiervoor is STILTE. En daar zit hem dus de grootste moeilijkheid, want waar is de uiterlijke stilte nog te vinden om die te ver-innerlijken? Dieper in jezelf kunnen schouwen behoeft een prikkelarme, stille omgeving en lawaai houdt je daar nu juist vanaf.

Hoe vaak ik mijn eigen levensritme niet op stel en sprong moet aanpassen omdat anderen het nodig vinden bij mij in te breken en me bruut te storen in daar waar ik mee bezig ben! Als je jong en gezond en dus nog lekker flexibel bent, is dat meestal wel overkomelijk. Je gaat gewoon wat anders op een andere plek doen. Het wordt echter een pijnlijk verhaal als je ziek bent of oud, of allebei en daarom niet meer zoveel fysieke en/of geestelijk/emotionele speelruimte hebt de kwalijke gevolgen te omzeilen dan wel op te vangen en te verwerken. Het voelt als gedwongen telkens weer even andermans leven te leiden en daarmee schaar ik geluidsoverlast onder de noemer “ongewenste intimiteiten.” Dat mensen, óók jonge en gezonde, die (veel) last hebben van lawaai, beticht worden van egoïsme en intolerantie is dan ook volkomen bezijden de waarheid.

Lawaaimakers zijn mensen die altijd ongestoord en grenzeloos hun gang (hebben) kunnen gaan en allergisch reageren op alles wat hen verboden wordt of hun (idee van) vrijheid in de weg staat. De niet aflatende drang van mensen een wij-gevoel te willen creëren, omdat men zich anders zo verloren voelt, moet een benodigde mate van gemeenschappelijkheid geven, die lijkt op een voor hen aanvaardbare en aangename samenleving. Maar dit “ons kent ons” is gebaseerd op angst, die zich vanuit onmacht en vaak ook onwil manifesteert om de individuele verantwoordelijkheid niet te hoeven nemen voor het eigen leven en beleven. Dus wie is er hier nu egoïstisch en intolerant?

Trouwens, saaie mensen kunnen toch maar beter gemeden en ver weggezet worden op een hele saaie plek in die doodenge stilte. Als alle luidruchtigen zich nou eens sterk gingen maken om voor de stiltebehoeftigen gepaste woonruimte te realiseren, als tegenprestatie voor al het aangedane leed, dan zijn beide partijen uiterst tevreden.
Wat een geweldig wij-gevoel zal dat opleveren!