Geschokt was ik ook weer door het bericht over een toename van zelfmoord bij Amerikaanse militairen, maar vreemd vind ik het niet.
Zodra het gezonde verstand de overhand neemt zal het geweten ernstig in conflict komen. Niet alleen het loskomen van een eenzijdig gedrilde kijk op het leven in oorlog gaat met conflicten gepaard. De gevolgen van de menselijke gruweldaden die de jonge militairen onder vele soorten van invloed hebben moeten uitvoeren, kunnen niet anders dan een dagelijkse kwelling opleveren en zorgen voor een levenslang trauma. Wat een trieste verspilling van levens.

Om eenmaal terug in de “vreedzame” wereld los te komen van alle opgedrongen herrie en opgefokte muziek zal ook niet gemakkelijk zijn omdat diezelfde lawaaicultuur overal als normaal wordt beschouwd. Kom dan maar eens toe aan genezing. Desensibilisering heeft al plaatsgevonden bij jonge mensen die lange tijd hebben doorgebracht in de uiterst ongezonde ritmes en dreunen van bijvoorbeeld housemuziek. Het blijkt dat ze neurologisch en cerebraal en sensorisch aan het muteren zijn. Liefhebbers van heftige muziek en andere vormen van lawaai zijn dus eigenlijk ziek en ten diepste verwond.

Werkelijk ontspannende muziek bevat geen slagwerk of ritme en heeft nauwelijks een melodie, maar bevat langgerekte tonen die zich kabbelend en langzaam golvend voortbewegen. Ik zag een prachtige (wederom) Koreaanse film, waarin vrijwel niet gesproken werd, slechts toepasselijk aangevuld met ijle muziek zonder gebonk en gedreun.
De rustig gefilmde beelden door natuurlijke geluiden omgeven, maakten het verhaal, dat vol was van symboliek, zo ontzettend veelzeggend en liet daarmee de ruimte aan de kijker om zelf een invulling te kunnen geven aan het verhaal. Er was volop gelegenheid om te denken en te voelen, waardoor eigen creatieve processen op gang kunnen komen. Daaruit ontstaat een gevoel van veiligheid, die ontspant en je helemaal tot jezelf laat komen.

Het is zo bizar dat we het enige zekere gegeven in ons leven, namelijk dat we dood gaan, zo angstvallig en krampachtig uit de weg gaan.
In plaats van op dagelijkse basis onze volledige aandacht en energie te richten op hoe we zo goed mogelijk dood kunnen gaan, keren we ons met alles wat we in ons hebben tegen het natuurlijke ritme van het leven. Zelfs het gegeven lichaam willen we niet accepteren zoals het is.
We verbouwen de boel liever naar de norm van het vluchtige moment en rennen overal achteraan wat door anderen wordt voorgesteld als ideaal en levensreddend. We vergeten te luisteren naar onze eigen innerlijke en alwetende stem!

Die omkering vergt een omschakeling van ons denken, dat we op een andere manier moeten gaan inzetten door het te trainen. Er wordt enorm gehamerd op een gezond lichaam door goed te eten en te bewegen.
Nu moet de gezonde geest er nog in. Het medicijn stilte zal de confrontatie met de verwonde ziel net zo hard en pijnlijk laten doorklinken tot de les geleerd is en de stilte omarmd kan worden.
Zo gemakkelijk is het om volledig te kiezen voor het leven en uiteindelijk zonder angst dood te kunnen gaan.