Jong geleerd

Het is niet alleen het akoestische aspect dat ruime aandacht verdient. Zintuigvervuiling in het algemeen breidt zich als een olievlek uit.
De enorme toename van controlerende camera’s in de publieke ruimte, de opmars van beeldschermen in winkels om reclameboodschappen, veelal óók met geluid erbij, over ons uit te storten, waarbij zelfs de zogenaamde smartcamera’s als onzichtbare speurogen in het beeldscherm ons kijkgedrag kunnen bijhouden, is een angstig stemmend fenomeen. De snelheid van de ontwikkelingen maakt de gevolgen van toepassingen onbeheersbaar, waarbij de problemen voor onze gezondheid steevast achter schrijnende feiten aan blijven lopen, die dan nog gemakkelijker niet onderkend hoeven worden. Onderzoeken moeten immers eerst uitwijzen…

Toch dient dit alles geen enkel ander doel dan ons diepgaand en steeds minder subtiel te manipuleren waardoor we vooral van alles en nog wat kopen, zodat de almaar door producerende bedrijven aan ons kunnen blijven verdienen en macht over ons hebben en houden.
Het bedrijfsleven de grote dealer, met de overheid als regelneef en dekmantel en de consument als ultieme junk.
Het is het verslavingsgedrag, een gevoeligheid die heel menselijk is, verder ontwikkelen door het onophoudelijk te voeden. De beste doelgroep is uiteraard de allerjongste, want nog heerlijk bevattelijk en kneedbaar en daarom moeten de kindertjes ook zelf ingezet worden om de boodschap over te brengen. De ouders zijn natuurlijk alleen maar trots over zoveel schattige bekendheid en zijn zich niet bewust van het kwalijke misbruik dat er aan ten grondslag ligt.

Dat er geen enkele opvoedkundige grens of rem is op wat “de vrije markt” voortbrengt toont ons bijvoorbeeld alweer een nieuwe versie van “KillZone”, een mateloos populair computerspel dat wereldwijd wordt uitgebracht en geweld verheerlijkt en alles draait om macht, overheersing, uitschakelen en vernietigen. De jonge makers van “Guerilla Games” zijn echter (commerciële) helden en krijgen overal volop media-aandacht. Het is niet “maar een spel” zoals fervente gebruikers beweren, want het gaat om de signalen die ermee afgegeven worden en de voorbeelden die het stelt. Kinderen trekken niet uit zichzelf aan de bel en krijgen geen juist beeld meer van wat reëel is.

Waarom is er eigenlijk geen tv-recensent voor kinderprogramma’s, die ook al bol staan van agressie en (verbaal)geweld? Wat stelt een kijkwijzer voor als een icoontje erop wijst dat geweld voorkomt in een programma te bekijken vanaf zes jaar? Is die er niet alleen om het geweten te sussen dat er gewaarschuwd is? Snelle en flitsende beelden zijn trouwens altíjd ongezond voor oog en oor, simpelweg omdat er tijd nodig is om je te focussen op wat je ziet en hoort. Het lijkt een niet meer te stuiten opmars van zintuiglijke bombardementen die notabene in gang is gebracht door af te kijken bij het domste kind in de klas. En van domheid valt niet te winnen. Steeds moeilijker wordt het om te kiezen voor het gezonde leven in steeds minder ruimte om in stilte en rust te kunnen helen, want dat zijn noodzakelijke basisingrediënten om van een diepgaande jarenlange verslaving verlost te raken.

Geloof me, ik ben een ervaringsdeskundige!