Oud gedaan

Een schrijnend gevolg van het van jongs af aan blootstaan aan een overdosis beeld en geluid heeft een even opmerkelijke als bizarre oplossing opgeleverd voor tenminste één groep mensen die daar altijd al extreem gevoelig voor is: “Autisme vriendelijke films”. In de bioscoop wordt het geluid zachter gezet, de bassen minder heftig, het zaallicht aangenaam gedempt en er wordt aangekondigd wanneer er reclame komt. Om niet te schrikken! Wat kunnen we veel van hen leren. Ik zou bijna wensen autistisch te zijn…

Er wordt me weleens verweten dat ik zo heftig reageer op geluidsoverlast. Maar als ik onverwachts gestoord word in mijn bezigheden, vrijwel altijd in stilte, dan geeft dat vanzelf een dito reactie, omdat ik bruut uit mijn intense concentratie word gerukt. Die sterke reacties zijn ook ontstaan uit het jarenlange verblijven in alle mogelijke vormen van lawaai, dat zich via mijn zenuwen en zintuigen naar binnen heeft geëtst. Laatst las ik dat er veel klachten waren gekomen van jongelui die examen moesten doen. Er waren meldingen over de last die ze hadden ondervonden van het geklik van de hakken van de surveillances en ze vroegen zich geërgerd af waarom het gras juist op dat moment gemaaid moest worden. Ik kon een grimlach van leedvermaak niet onderdrukken. Kijk, wanneer opperste concentratie nodig is, vallen geluiden die normaal gesproken nooit opgemerkt worden, zelfs de anders zo luidruchtige jongelui dan ineens wel op! Waarmee maar weer bewezen is dat het hele lawaaiprobleem om bewustzijn draait.

TV en internet, waar de meeste informatie vandaan wordt gehaald, mishandelen onze zintuigen dusdanig dat er nauwelijks sprake meer kan zijn van enige mogelijkheid tot aandachtige concentratie of reflectie, laat staan dat we dat goed kunnen verteren.Voor veel mensen is het heel logisch dat het ze letterlijk duizelt aan ogen en oren. Gewoon een beetje rond zoeken of een tekst lezen op het internet is er niet meer bij want overal dringen zich ongevraagd bewegende beelden aan je op met reclamebagger en/of filmpjes die zonder een instemmende muisklik toch beginnen te spelen met veel geflits van lichten en kleuren. Jezelf blootstellen aan zoveel zintuiglijke lelijkheid is tegenwoordig meer een vorm van masochisme dan dat het je voedt in je honger naar kennis. Alles op de achtergrond is meestentijds interessanter dan dat wat zich zo pontificaal op de voorgrond dringt! Ontwijken is echter niet mogelijk.

Interesse wordt vooral gewekt door een rustige sfeer waarin de zintuigen zich prettig kunnen openstellen om samen te vallen met het moment. Alles wat zich daarin voordoet wordt volledig opgenomen omdat het diep kan vallen. Dat levert tegelijkertijd de juiste hoogte op zodat het een algeheel verheffend effect sorteert en het kan beklijven! Het is en blijft volkomen onbegrijpelijk dat op de vriendelijke vraag of het wat zachter kan, of liever nog uit mag, niet direct een verontschuldigend antwoord komt met een gepaste actie om het aangedane leed goed te maken.

Hoe meer ik me afstem op mijn eigen grondtoon, die de basis is voor mijn algehele gezondheid, hoe gevoeliger ik word voor zintuiglijke manipulatie en mishandeling. Dat heeft dan ook niets met leeftijd te maken maar met de noodzakelijke dagelijkse investeringen voor een gepaste en juiste levenswijze. Jong geleerd. Oud gedaan. “C’est le ton qui fait la musique”. Soit!