Bereikbaar

In het tijdperk van mobiele communicatie is de individuele mens telefonisch vrijwel constant bereikbaar. Het beeld op straat is even lachwekkend als triest, want overal zie je mensen, met één hand aan hun oor, lopen praten in de lucht met de blik op oneindig. Ze zijn meer tot obstakel verworden dan deelnemend medemens, want ze lopen en/of staan meestal flink in de weg en verspreiden een egoïstische monoloog op hoog geluidsniveau. Het fenomeen heeft al een naam: nomophobia: Telefoonverslaving.

Moet je echter een belangrijke overheidsinstantie als de politie bereiken dan tref je slechts een landelijk en een provinciaal nummer. Zo heb ik net weer een zeer fysiek pijnlijke confrontatie ondervonden van wat een gemeente haar ingezetenen mag aandoen. Op het sportveldje vlakbij, megafoonversterkte sprekers en muziek bij het alhier populaire kaatsen en in het dorp 3,5 km verderop ’s avonds, ter afsluiting van twee dagen “meifeest”(ja, ze verzinnen wat!), een daverend tentfeest met uiteraard loeihard versterkte muziek, dat “gezellig tot in de kleine uurtjes” duurde. Dat anderen dan niet kunnen slapen en de tijd door moeten zien te worstelen kan niemand meer wat schelen blijkbaar.

Ik ben er voor de zoveelste keer zó verbolgen over dat ik heb besloten non-antwoorden niet meer te tolereren, want er moet echt structureel eens iets veranderen. Het is als met het gezegde “als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel”: wanneer niemand meer de moeite neemt de ongebreidelde macht van de beleidsmakers aan de kaak te stellen en grenzen stelt aan hun onmenselijke en ziekmakende praktijken, dan verandert ons leefklimaat voorgoed in één groot openlucht theater, voor alles dat maar publiek trekt. Daar hoef je niets voor te kunnen, weten we inmiddels… hoe harder en platvloerser hoe beter. De beslissing om ergens “gezellig” heen te gaan wordt alleen maar ingegeven door een vervelend leeg leven, waarin de grote verveling moet worden weggefeest. Kassa voor de meedeinende horeca en middenstand!

Dat er ook nog mensen zijn die daar juist letterlijk en figuurlijk verre van willen blijven en er een rijk geestelijk en emotioneel leven op na willen houden, teneinde de fijngevoelige zintuigen te kunnen blijven scherpen en ontwikkelen, is blijkbaar onbestaanbaar. Wat een trieste minachting voor het leven moet er achter die aanname steken! En des te erg omdat elke vorm van contact om wat legitieme levensruimte terug op te eisen slechts op nog meer boosheid stuit, die de toch al kwetsbare stiltebehoeftige het murw gebeukte moede hoofd nog wanhopiger doet hangen. Want iedere nacht gedepriveerd van slaap betekent minimaal een dag op zijn minst behoorlijk van slag zijn, maar veelal volkomen uit het lood geslagen en tot niets meer in staat. Dat is het armzalige lot dat uiterst sociaal ingestelde mensen is beschoren.

Alle partijen worden zo tot elkaar veroordeeld door hypocriete machthebbers die festiviteiten enerzijds allemaal toestaan uit financieel gewin, maar aan de andere kant de logische gevolgen ervan sterk veroordelen door de steeds extremere overlast. Deze patstelling is fnuikend voor de mensen die het zo veelbesproken en beoogde “fatsoen moet je doen” als volkomen normaal beschouwen, maar de benodigde ruimte dat op dagelijkse basis voor te leven, niet krijgen. Snapt u het nog? Terwijl we toch hartstikke bereikbaar zijn!