Meer Zomerzotheid

In de Volkskrant lees ik diverse artikelen over het (gebrek aan) fatsoen van de Nederlander: verklaard door iemand vanuit historisch perspectief tot en met de vele volkse reacties op de zomerse, niets verhullende “kledij”onder de titel “BAH, bierbuik, billen en borsten” of “de jeugd vermaakt zich kapot”over het immense drankmisbruik op vakantie.

Vrijwel unaniem is men in de weerstand tegen “het opgeheven vingertje en de (opgelegde) fatsoensnormen”. Als een Pavlovreactie wordt iedere maatregel of voorstel daartoe, die iets willen bewerkstelligen om verantwoordelijk samenleven te bevorderen, als een (rechts/christelijk) opgelegd verbod gezien. De teneur in de reacties bevat een schijnbaar hoog tolerantiegehalte door de bemoeizieke en gekleurde macht van ons kabinet af te keuren. Wat mij betreft laat het juist de ware aard van de medemens, in al zijn lelijke naaktheid!, zien. Het is die eeuwige sarcastische, cynische toon, die sterk doet denken aan kinderlijk gedrein om stampvoetend en schreeuwend de zin te krijgen: “ik weiger om me iets te laten opleggen”… Het afgescheiden en gefragmenteerde denken is in teveel meningen en beslissingen pijnlijk zichtbaar, voelbaar en hoorbaar!

De huidige manier van in het leven staan heeft veel weg van elkaar naar het leven staan. Het gaat er echter om wat in welke situatie gepast is of niet. Dat beseffen en ernaar handelen vereist flexibiliteit en begint met zelfreflectie en een dosis inlevingsvermogen die gestoeld moeten zijn op verantwoordelijkheidsgevoel. Ware tolerantie behoort van binnenuit te komen en zal geen offers vragen. Sommige dingen doe je gewoon niet. Zo simpel is dat. Dat is echter meteen de crux want het gewone is dusdanig aan bederf onderhevig dat het bijzonder is geworden en andersom. Mij is het overigens nog nooit gelukt over stilte versus lawaai een opiniestuk geplaatst te krijgen en wellicht moet ik er maar blij om zijn dat me dan een berg aan bagger bespaard is gebleven. Innerlijke beschaving in de publieke ruimte is ver te zoeken, dus ook op internet. Inhoudelijk reageren mondt op ieder forum weer uit in onaangenaam persoonlijk gekrakeel.

Stoïcijns gaat men door met het dagelijkse. Alhoewel… de ware stoïcijn buigt zich nog over deugd en zelfbeheersing door het cultiveren van een door niets te verstoren gemoedsrust. Er is een veel groter aantal mensen dat een onverstoorbaarheid aan de dag legt door zich nergens (meer) wat van aan te trekken. Het korte termijn machtsdenken waarop onze samenleving is gebaseerd heeft een chronisch zieke verslavingscultuur opgeleverd. Weerstand bieden aan het alom gepropageerde ongezonde, is blijkbaar moeilijker dan je voeden met het gezonde. De ware boosdoener is natuurlijk ons geld als beloningssysteem. In eerste instantie bedoeld om te zorgen voor elkaar: ik heb iets dat jij kunt gebruiken en/of leren, heb/kun jij misschien iets voor mij?, is het nu vooral bedoeld om juist zo onafhankelijk mogelijk, zonder omzien naar elkaar, je eigen leven te kunnen leiden.

Het eigen belang mag echter nooit het algemeen belang in de weg staan. In alle eenvoud en met de juiste intentie uitgedrukt, zal het ware belonen leiden tot inspiratie en verheffing, terwijl een teveel aan geld, macht, en uiterlijk vertoon, dus ook uitingen van lawaai, slechts afgunst en onderdrukking opleveren: ziehier de bronnen voor geweld. Daar bewust bij stil staan en stil door worden, zal inzicht in onze afhankelijke gelijkwaardigheid opleveren. Want iedereen doet er toe en moet gehoord en gewaardeerd worden! Moeilijk hoor, in de zotheid van de zomer…!