Bladeren
De herfst…schitterend seizoen volop in beweging. Oogstrelend zijn de spectaculair veranderende
kleurschakeringen van het dartel dwarrelend vallende blad. Dagen van stille mist en nevel en op woeste
wind wegwaaiende bladerbergen herinneren ons aan de veelzijdige herscheppende kracht van de
natuurlijke harmonie. Onzichtbaar en buiten ons gehoorvermogen om trekt de energiestroom, op weg
naar een nieuwe harmonie, zich allengs terug naar binnen om tot winterse rust en stilte te geraken.
Dit wonderbaarlijk ingenieuze proces van de eindeloze kringloop van de natuur staat haaks op de
inmenging van de brute mens die wijzer meent te moeten zijn. Bladeren mogen niet door de wind
weggeblazen worden, want daar heeft hij toch de bladblazer voor uitgevonden! Het spel met de wind
wordt onder een oorverdovend geraas wreed en meedogenloos belachelijk gemaakt en alle voor zijn
verdoofde zintuigen niet bestaande levende wezentjes moeten letterlijk het veld ruimen. Niet goedschiks,
maar kwaadschiks!
De nutteloze overlast van dood blad, zoals velen deze uitingen van de herfst
beschouwen, dient netjes opgeruimd te worden. Dat zij huisvesting biedt aan een diversiteit aan
levensvormen en voedsel vind- en verstopplaats zijn voor weer andere schakels in de keten, wordt
totaal vergeten. De gekmakende gemakzucht heeft uiterst onwetende lawaaiverslaafden gecreëerd.
De ultieme zekerheid in het menselijk leven is dat we dood gaan.
Het belangwekkende verschil
met de rest van de natuur is dat wij daar op jonge leeftijd al weet van hebben. Dat we de natuurlijke
gang naar het einde totaal kwijt lijken te zijn, valt aan het geringe aantal werkende hersencellen en
de daaraan verbonden verstandelijke vermogens duidelijk af te meten. Vrijwel iedere dag word ik
geconfronteerd met berichten die staven dat de mensheid doodsbang is om het leven te nemen zoals
het is en zich liever in alle mogelijke bochten wringt om daar maar niet bij stil te hoeven staan.
“Sitting quietly, doing nothing, watching the grass grow”; stilletjes zitten, nietsdoen, kijken hoe het
gras groeit… wat een prachtige frase om duidelijk te maken hoe belangrijk het is het kleine, eenvoudige,
schijnbaar onbeduidende, in kinderlijke verwondering in je op te nemen. Maar ook de grootse,
overweldigende en zelfs verwoestende krachten van Moeder Aarde en Vader Hemel leren ons ontzag
te hebben en nederigheid te tonen voor dat wat zich op dagelijkse basis aan onze zintuigen openbaart.
In plaats van pas op de plaats te houden en in de maat met het ritme van de seizoenen de kleine dagelijkse
wondertjes te aanschouwen en beluisteren, raast de mens met veel kabaal en vervuiling de aardbol over op
zoek naar het geluk, pal onder de eigenwijze neus aanwezig.
Het is even veelzeggend als triest hoe de twee belangrijkste fenomenen in ons leven als stilte en
de dood zo systematisch ontkend, genegeerd, tegengewerkt en zelfs steeds meer geweld worden aangedaan.
Doodse stilte wordt niet voor niets vooral als eng en negatief ervaren. Terwijl de kunst van het leven nu juist
bestaat uit het zo goed mogelijk leren om dood te gaan en stilte daar het uitgelezen middel voor is.
De gedroomde dood om, liefst in onze diepste slaap, stilletjes weg te glijden en zo niet meer wakker te
worden, moet al onze doodsangsten in één ongemerkte zucht, uit de weg gaan.
Het is mijn diepste wens om, bij leven en welzijn, dit terreurgereedschap geheel uit te bannen.
Hopelijk blaast de bladblazerbrigade niet mijn laatste adem uit!
