Zonder Zorg - deel 1

Zorgeloos ben ik zeker niet. Ik maak me zelfs ernstig zorgen over het grote om de brij heen dansen, het paard achter de wagen spannen en het dweilen met de kraan open van allerlei maatschappelijke problemen. Meer specifiek het feit dat er vanuit de gezondheidszorg nauwelijks aandacht wordt geschonken aan het fenomeen lawaai. Dat er door reguliere artsen en in het bijzonder KNO-artsen niet massaal actie wordt ondernomen ter voorkoming van nog meer leed is onbegrijpelijk.
Het grote gemis in het zelf ervaren en zinvol aanpakken van wat onder handbereik is, laat zo wel duidelijk zien dat de gevolgen van het niet aandachtig leven en werken ook tot die hoek is doorgedrongen.

In de lawaainorm van nu, waarin er vrijwel geen ruimte meer is voor de broodnodige aandacht in stilte voor onze eigen binnenwereld, ben ik steeds gedwongen bezig de ballast van onnadenkende lawaaimakers in goede banen te leiden. Het is heel hard werken om me volkomen onvrijwillig en geheel onbetaald telkens weer uit die brij van herrie te bevrijden. Mijn omtrekkende bewegingen zijn het gevolg daarvan.
Geen wonder dat ik zo moe ben! Maar uitersten roepen elkaar nu eenmaal op, dus hoe meer zorgen hoe minder echte zorg. Als iemand snoeft dat hij goed tegen drank kan, is dat geen verdienste maar een bewijs van gewenning. Maar lawaai went echt nooit. Het etst zich een verwoestende weg naar binnen.

Het kwalijkste gevolg van de realiteit uit het oog verliezen, specifiek gericht op het gehoor dat reageert op geluiden die ons alert moeten laten reageren, illustreert de proef met sirenes via de auto-radio: er is een apparaat ontwikkeld dat de meest gebruikte frequenties van de auto-radio binnendringt opdat er door de bestuurders beter gereageerd kan worden als er een spoedeisende hulpdienstauto plotseling langs moet. Het criterium: “…ze hebben te maken met steeds beter geïsoleerde auto's waar nauwelijks geluid van buiten in doordringt en met steeds krachtiger geluidsinstallaties in veel auto's.
Ook andere weggebruikers worden met sirenes soms moeilijk bereikt doordat ze bijvoorbeeld op de fiets of de brommer radio luisteren met dopjes in hun oren…”. Men gaat nog wel bekijken of mensen er niet te zeer van schrikken. Stel je voor! Maar op je mobiele telefoon kun je dus wel ringtones laten klinken als sirenes, waardoor nietsvermoedende omstanders op zijn minst verbaasd opkijken of er ergens iets aan de hand is. Dat schijnt erg leuk te zijn.

In een krantje stond op de voorpagina een aankondiging van een blazersfestival, iets verderop een minuscuul berichtje over de gehoorschade bij jongeren, waarin het juiste aantal van 35.000 jongeren ineens was gereduceerd tot 20.000 en op de pagina ernaast een halve paginagrote advertentie van Willeke Alberti met een koptelefoon op en eronder de leuze: “WAT LEUK OM TE HOREN”. En in de “HOORspecial” blijkt de kop OORZAKEN niet een redactioneel stuk te zijn, maar een slim verpakte advertentie (advertorial genoemd) voor gehoorapparaatjes. En het stuk dat kopt "WIE ZET DIE STRAALJAGERHERRIE UIT" ging niet over de terreur van de luchtmacht maar over lawaai in de oren, door o.a concertbezoek. Overigens is Ernst Daniël Smid ambassadeur van de NVVS, die bekent dat veel theatervoorstellingen verloren gaan door veel te hard geluid. Dat u het weet.

De hypocrisie viert hoogtij, want de commercie is aan de macht. Dus waar blijven de protesten vanuit de artsen die zorg dragen over onze zintuigen?