Vervreemding - deel 1

Zo’n beetje alles om me heen doet op zijn minst mijn wenkbrauwen omhoogschieten, mijn voorhoofd fronsen en/of mijn hele systeem op tilt zetten, waarbij ik niet in woede uitbarst maar juist volkomen stil val omdat ik er meestal geen woorden meer voor heb. Die komen pas later, hoewel het eigenlijk met geen pen te beschrijven is. Wat een armoedeval heeft er plaatsgevonden ten gevolge van -tig jaar alcohol- en ander oorverdovende drugsmisbruik, geluidversterkersterreur, non-onderwijs en slappehapbeleid met dito contrôle.

Wanneer me weer eens gevraagd wordt waarom ik me toch zo druk blijf maken over het gebrek aan stilte in onze leefomgeving, dan kan ik alleen maar zeggen: ik móet wel. Het lijkt inderdaad sterk op het blijven trekken aan een dood paard gezien het gegeven dat de muziekte en het lawaai alleen maar toenemen in volume en omvang, maar juist daaróm moet ik doorgaan met het blijven benoemen en erover schrijven. Nietsdoen zal zeer zeker nooit wat veranderen, maar voor mijn dagelijkse lawaaiconfrontaties betekent het dat ik er ziek van word. Zo destructief ben ik nou ook weer niet. Ik moet woorden zien te geven aan die vervreemdende werkelijkheid omdat dat het enige is dat ik kán en me nog enigszins op de been houdt als zinvolle invulling van mijn bestaan. Puur zelfbehoud dus, want eigenlijk kan ik het wel uitschreeuwen van deze zich slinks voortschrijdende mentaal-emotionele uitholling.

Ook al is erover schrijven nog zo louterend en voel ik me goed als ik weer eens een mooie brief aan een (eind)verantwoordelijke van geluidsverstorende activiteiten heb geschreven, de enorme domme antwoorden vol onwil en pure minachting grenzen altijd weer aan het ongelooflijke en kunnen mijn adrenaline flink doen toenemen.
Daarnaast zorgt de berichtgeving in de media voor extra verbijstering. Want neem nou bijvoorbeeld al die campagnerotzooi aan jasjes,dasjes, hoedjes, flyers die kwistig rondgedeeld worden met als triest dieptepunt nog steeds de ballonnen, al of niet met gas gevuld. De alarmerende berichten over oceanen vol plasticafval, waar de voor zeedieren zeer gevaarlijke ballonnen onderdeel van uitmaken, zijn in tijden van verkiezingen blijkbaar niet meer van kracht. Een eenmalige stem voor het politieke kopstuk is belangrijker dan het blijvend inzetten op ons leefklimaat. We moeten afval tot op de soort nauwkeurig scheiden, maar zelf het goede voorbeeld geven is er niet bij.

Verschrikkelijke berichten bereikten me in een show van Oprah die mobiel bellende en zelfs sms’ende autobestuurders met hun kinderen op de achterbank onder de aandacht bracht. Ze confronteert hen met dit totaal onverantwoordelijke en levensgevaarlijke gedrag door ze prachtige persoonlijke portretjes te laten zien, verteld door de nabestaanden van de dodelijke slachtoffers van ongelukken veroorzaakt door afgeleide bellers en verwoede sms’ers achter het stuur. Oprah is, net als ik, verbijsterd over het feit dat vooral de gehele jonge generatie niet eens meer het logische besef bezit, hoe extreem dom en gevaarlijk het is op die manier aan het verkeer deel te nemen.
Na de intrieste verhalen van zoveel onnodig verwoeste levens en hun families gehoord en gezien te hebben, doet ze een emotionele oproep tot het ondertekenen van een contract om nooit meer bellend en/of sms’end in de auto te rijden.

Mijn emotionele oproep aan Oprah zou zijn haar te laten inzien dat deze wereldwijde verslaving gevoed is door lawaai, waarin die generatie is opgegroeid. Daardoor zijn ze van hun innerlijke stille wijze kern afgegroeid en is het niet vreemd dat ze totaal vervreemd zijn.