Vervreemding - deel 2

Aangezien ik vanuit mijn stille levensbron de wereld bezie, beluister en beschouw valt me op dat de initiatieven op stiltegebied díe er zijn toch een vreemd gevoel oproepen. Stilte is blijkbaar zo een fenomeen dat niet op zichzelf mag staan. Er moet op mysterieuze wijze mee om worden gegaan, veelal met een aura van religiositeit omgeven worden en liefst ook nog in groepsverband beleefd. Op die manier aangeboden is er een nieuwe tak van industrie ontstaan en wordt er veel geld aan verdiend en/of er wordt op veelal zeer kinderachtige wijze de draak mee gestoken. Voorbeelden daarvan zijn zelfs te ridicuul om te benoemen. Vanuit die houding wordt de stiltebehoeftige mens gereduceerd tot een uitermate lastig sujet, dat alles wat zich op dagelijkse basis voordoet langs de lawaailat legt. Herriemakers vinden daardoor dat hún leven lastig wordt. Jawel! De omgekeerde wereld. Weinig mensen vragen zich, tenminste publiekelijk, af hoe het dagelijks leven eruit ziet voor een fijngevoelig mens, wiens zintuigen op zoveel manieren worden aangevallen en mishandeld. Eenmaal wakker de wereld van de massaverdoving aangaan is beslist geen sinecure en een weg terug is geen optie, want jezelf verloochenen. Het scherpen van je zintuigen is absoluut nodig om gezond te kunnen leven. Dat heeft niets te maken met een egoïstische behoefte, maar alles met een juiste manier van leven om tot een vredige rechtvaardige samenleving te komen. Stilte beleven en toepassen brengt je telkens weer terug naar de noodzakelijke voedingsbron die gevuld is met onvoorwaardelijke liefde voor ál het leven op aarde, nodig om een goed mens te zijn, een beter mens te worden en het te kunnen blijven. Dat vergt heel veel schaven en schuren om briljant te worden…

Lawaai verhindert dat niet alleen, maar ondermijnt alle processen die daaruit voortvloeien. Goede smaak is tot massale wansmaak verworden, die zorgt dat alles wat tegennatuurlijk is tot norm is verheven. Omdat al die afgestompte geesten in alle hoeken en gaten van de samenleving beleid ontwikkelen, regels bepalen en de dienst uitmaken, zullen zij pro-herrie zijn en niet echt willen handhaven, waardoor “Ons Soort Mensen” weinig en steeds minder kunnen deelnemen aan het leven van alle dag. Dat is een intens verdrietig gegeven waar iedereen met een beetje gevoel in zijn donder stil van moet worden. Schaamtevol stilstaan bij de gevolgen van een chronisch gebrek aan stilte met de wetenschap dat er voor jou geen plaats is, nergens meer, en dat je op geen enkel sprankje sympathie laat staan steun kan rekenen, van niemand niet en zeker niet van degenen die daar een verschil in zouden moeten kunnen maken. Rechteloos ben je en blijft dat. Kop dicht en opzouten moet je.

Je reinste wan-hoop overvalt me dan als ik niet meer weet waar ik het zoeken moet en alles eruitziet, klinkt en aanvoelt als het einde van de beschaving… En ook al ben ik gezegend met een uitermate optimistische geestdrift, bij de overweldigende hoeveelheid krankzinnigheid op het gebied van geluidsvervuiling moet ik sinds kort toegeven dat ik het niet meer bolwerk: bij een huidige confrontatie krijg ik per direct hartkloppingen, word ik misselijk en kan ik niet meer helder denken. Mijn hele toch zeer ingenieuze en niet voor een kleintje vervaarde systeem springt op tilt. Het is op, genoeg, over en uit.
Terug naar de bron is de instant behoefte: ineengedoken in de foetushouding, de handen op de oren. Dat helpt natuurlijk helemaal niets want de introductie van de verschrikkelijke versterker heeft dezelfde impact als die van die andere afschuwelijk levensvernietigende uitvinding van de vorige eeuw, de atoombom!

De noodzaak voor een stiltedorp wordt almaar nijpender.
Het kernuitgangspunt daarvoor heb ik “ zonder elkaar samenleven” genoemd. Als u bedoelt wat ik begrijp…!