Vervreemding - deel 3

Zonder elkaar samenleven? Kan dat dan? Het is een natuurwet en cruciaal gegeven om je met jezelf alleen te weten en de stilte aan te kunnen. Ken uzelve! Van daaruit zijn ontmoetingen met anderen ook van een andere orde. Stilletjes met mijn eigen gedachten in de tuin bezig zijn, is voor mij de manier om ten diepste in contact met mijn eigen natuur te komen. Maar waar is het nog stil? De vorige bewoner heeft de behoorlijke lap grond rondom mijn nieuwe woonplek vol gelegd met enorme tegels en aan mij de schone taak die tot leven te wekken.
Om toch de eerste zomer door plant en dier omringd te zijn moet ik nu dagelijks noest aan de slag, maar hoe vaak ik nu alweer naar binnen ben verjaagd omdat ik de radio van buren niet meer aan kan horen, of het keiharde praten niet meer kan velen, laat staan de dreunende beats en bassen uit speciaal ingebouwde boxen door autolikkende asocialen.

Wanneer in een winkel zielloze jengelmuziek ten gehore wordt gebracht vanuit plafond of radio, ~waarvan ik sowieso niet begrijp dat het niemand lijkt te deren hoe kwalitatief verschrikkelijk slecht dat geluid is~, is de ruimte die je nodig hebt om je boodschap te doen, ingenomen door herrie die er niet thuishoort en de sfeer totaal verziekt. Ik vind het niet om aan te horen en wil het liefst rechtsomkeert maken. Dat doe ik dan ook vaak. In een muziekloze atmosfeer echter valt direct op dat de ruimte uitnodigt tot aangenaam verblijf, waarin je kunt zijn wie je bent en doen wat je wilt doen.

De actualiteit van de gevolgen van de vulkaanuitbarsting op IJsland dwingt ons massaal ernstig na te denken. Op grote schaal geen vliegtuigverkeer meer maakt duidelijk hoe afhankelijk men is gemaakt/geworden van deze idiote vorm van vervoer. De immense hoeveelheid smerige uitstoot en het bulderende lawaai dat nu op grote schaal uitblijft, opent ogen en oren op een manier die ongekend is.
De mediafocus is, zoals altijd, vooral gericht op de financiële en economische aspecten van allerlei bedrijfs- en persoonlijke verliezen, maar het allerbelangrijkste blijft wederom onderbelicht: de weldadige stilte vanuit een streeploos schone lucht en de ongelooflijke ervaringen voor hen die dag in dag uit, jaar in jaar uit, met vliegtuigterreur te maken hebben. Zo vertelde een voormalig arts in Zwanenburg, die al –tig jaar tegen de geluidsoverlast van Schiphol vecht, hoe hij voor het eerst zijn kippetjes hoorde tokken tijdens het scharrelen naar eten…” alsof hij op vakantie in zijn eigen tuin was.”

Enige tijd geleden zag ik de documentaire “Nattura” over IJsland en de macht van de aluminiumsmelterijen, die grote delen van het unieke wonderschone landschap in rap tempo, onomkeerbaar vervuilen, puur voor het grote geld. Het zou zomaar kunnen dat deze diepgaande bodemkwetsuren vulkaanuitbarstingen tot gevolg hebben.
En heeft u toevallig “Rampenplan” (VPRO Import) gezien over een jonge Engels/Finse vader van drie fantastische kinderen die een jaar lang geen olie en zijn producten meer wil gebruiken? Wat een prachtige en leerzame film. Door jezelf een doel te stellen om grootschalig ingesleten, ongezonde patronen te doorbreken en daar op alle bijkomende fronten zo goed mogelijk mee om te gaan, ontdek je ongekende mogelijkheden, zowel op zeer persoonlijk als op universeel niveau. In je bijna eentje lijkt zo’n omslag nauwelijks effect te sorteren en is ook geweldig moeilijk vol te houden, maar iemand moet het vurige voortouw nemen. Momenteel is dat de vulkaan!