Stilte na de storm?

Heerlijk, die stilte in het luchtruim, hè? En wat was men bezorgd over onze luchtwegen door de vulkanische aswolken. Blijkbaar is de lucht wel gezond genoeg tijdens de normale dienstregelingen? Over onze oren werd en wordt niet gesproken. Daarvoor is van 21-24 april
“de Week van het Oor” opgericht, maar wat ik erover zag en las heeft helemaal niets van doen met serieuze aandacht voor het akoestische geweld van alle dag. Het blijkt wederom een extra manier om gehoortoestellen te kunnen slijten. De slogan “Tijd om je gehoor serieus te nemen” kon niet verder van de realiteit afstaan, net als deze
“De helft van de mensen ziet niet eens dat je een hoorapparaat draagt”, die ik zou willen aanvullen met het eerlijker “want niemand ziet dat onze oren tuiten van al die dagelijkse herrie”. De bekende zogenaamde deskundigen aan het overbekende woord brachten niets nieuws want het lawaaiprobleem aan de dagelijkse basis is wederom niet benoemd laat staan aan de kaak gesteld.

Vrijwel tegelijkertijd is het dan de “Dag van de Aarde”, inmiddels ook een jaarlijks terugkerend festijn dat bol staat van de activiteiten: jawel, die kwalificaties heb ik doelbewust zo gekozen om aan te geven dat er weinig tot niets natuurlijks aan deze dag vastzit. Alle mogelijke natuur- en milieuorganisaties doen slechts mee om hun eigen diensten en producten nog eens extra aan te prijzen en gesubsidieerd van leer te trekken. Wat zullen er weer een podia gebouwd zijn waarop tal van artiesten hun bakken met herrie de ether in hebben kunnen slingeren: “Dag Arme Aarde, Sorry Arme Hemel” zou een mooie slogan zijn de mensen écht bewust te maken van het leed op en rond onze planeet.

28 april 2010 is het International Noise Awareness Day. Dat verneem ik zojuist met pijnlijk bonzend hoofd en hart, nerveus en misselijk, nadat ik van een van mijn buurtbewoners te horen heb gekregen dat ik met mijn verzoek geen radio in de tuin te willen horen mezelf ongeliefd heb gemaakt met de waarschuwing erbij dat ik het hier nog erg moeilijk ga krijgen van de zomer. Pfff…alsof ik dat van te voren niet allang wist!
Dat voorvoelen en doorzien hoort namelijk ook bij een fijnzinnig mens zijn. Blijkbaar moet je je daarvoor verantwoorden, alsof het iets heel ergs is. “Iets” waarmee je al die ongevoelige lawaaiverslaafden lastig valt.
En waar hebben we het over? De radio móet in de tuin, want iedereen doet het en zonder is onvoorstelbaar en dus onbespreekbaar.

De gedwongen verhuizing van het Friese platteland naar een Drenthse woonwijk, heeft er al zó ingehakt dat ik totaal uitgeput ben en echt geen energie meer over heb voor deze stupide discussie die in wezen zegt dat IK niet alleen een probleem heb, maar het ook nog BEN. Dat er nog heel veel zielsverwante lotgenoten met mij diezelfde strijd moeten voeren is op zulke momenten niet meer toereikend, want mens, wat voelt dit eenzaam eng; alsof je midden in een kudde wilde dieren terecht bent gekomen en weet dat je vroeg of laat verslonden gaat worden. Als je dat weet neemt wanhoop de eerdere strijdlust regelmatig over en dient uitzichtloosheid zich aan, want ik kan niets meer doen, dan zorgen dat mijn gekwetste ziel en zaligheid nog enige mate van rust krijgen.
Nog volop in de opbouw van onze nieuwe woonplek heb ik er eigenlijk al helemaal geen zin meer in. En met al die zogenaamd speciale dagen voor een betere wereld is de stille mens echt niet geholpen.
Die is volkomen ongehoord nog steeds overal zeer ongewenst.

Ik vrees dat ik in ieder geval één geluiddichte kamer moet gaan maken…