Gehoor- en andere stoornissen

Het zoveelste onderzoek, nu in Duitsland, heeft aan het licht gebracht dat één op de acht kinderen tussen de acht en veertien jaar kampt met gehoorstoornissen, als gevolg van teveel omgevings- en ander lawaai. Dat levert niet alleen schade aan het gehoororgaan op maar is een belasting voor het hele fysieke, emotionele en mentale systeem. Mijn bloed loopt zo langzamerhand weg bij het lezen van zulke berichten, want dat weten we toch allemaal allang? Zonder verder onderzoek moeten er per direct en op grote schaal maatregelen getroffen worden om tenminste erger te voorkomen. Als oplossing wordt een beroep gedaan op de ouders, maar die zijn nu juist het probleem!

Om maar even actueel en dichtbij huis te blijven: Koninginnedag, kinderfeest bij uitstek, gezien, of liever gezegd, gehoord? Dat de Koningin en haar familieleden vrolijk (?) en blijkbaar onaangedaan aan zoveel decibels blootgesteld worden, is een veeg teken.
Met plaatsvervangende schaamte over de jaarlijks terugkerende kneuterigheid van zowel de Koninklijke familie als het plebs in den lande, maar vooral het niveau van herrie dat ieder staaltje van welk kinderlijk kunstje dan ook met een eigen geluid opgeleukt moest worden, was bij het aanhoren van het al even kneuterige commentaar via de televisie al niet te verteren. De kosten van de inmiddels waanzinnige hoeveelheid beveiliging kunnen fors naar beneden als er eens sprake zou kunnen zijn van een eerlijke ontmoeting tussen koningshuis en volk in plaats van deze amateuristische schertsvertoning, gebaseerd op steeds luidruchtiger klinkende gebakken lucht. Als lawaai net zo zichtbaar zou zijn of vreselijk zou stinken als het nu klinkt, kwam iedereen in opstand! Een aanslag op die zintuigen zou door de Koningin zeker niet gepikt worden!

Arme kinderen van een gehoorgestoorde generatie.
Een gehoorbeschadiging heeft, ongeacht hoe die ontstaan is, altijd diep ingrijpende gevolgen. Wat het echter zo absoluut onacceptabel maakt is de asociale en zelfs criminele houding van de veroorzakers van al dat lawaai. Willens en wetens de ander treiteren…dat is van een onbegrijpelijke kwaadaardigheid waarin nu juist de kern van het persoonlijke en maatschappelijke probleem ligt. Dat er nooit eens gezegd wordt “wat vreselijk dat u daar zo’n last van heeft” of woorden van gelijke strekking. Hoe kan iemand nog met zichzelf leven als dat wangedrag een ander op ongekende wijze verdriet doet? Daarbij berichten de media het verloop van zulke grootschalige evenementen altijd als “rustig verlopen”. Een noodverordening, een ongekende hoeveelheid vergrijpen met dito arrestaties zijn blijkbaar verder niet noemenswaardig. De aanblik nadien zegt genoeg; feestbeesten…
Mooi voorbeeld voor onze kinderen.

Hoeveel mensen er ongewild bij betrokken raken als slachtoffer, of bij voorbaat, veelal na jarenlange akelige ervaringen, gevlucht zijn voor de overweldigende (geluids)terreur wordt nooit vermeld.
De verantwoordelijken zijn zó blij dat alles weer “als vanouds en normaal gezellig” is verlopen, dat kritische noten niet gekraakt mogen worden. In de doofpot ermee, net als al het andere dat van belang is voor een aangenaam leefklimaat voor iedereen. Zij lijden aan de kwalijkste vorm van een stoornis aan het gehoor, omdat ze niet meer kunnen luisteren. Hoe ironisch dat alleen de stilteminnende fijnzinnigen onder ons, ervaringsdeskundigen bij uitstek, hen het verlossende inzicht kunnen verschaffen om dit ernstige verslavingsvirus dat wild om zich heen slaat, tot stilte te manen!

Het is ongehoord dat zij nog steeds niet gehoord worden.