Kunst

Wanneer de een last heeft van het lawaai van de ander en zelf herrie inzet om die van de ander niet meer te hoeven horen, heeft degene die in de eigen stilte wil leven het dubbel zwaar. En omdat er maar weinig mensen zonder “eigen geluid” in huis leven, is er zo weinig begrip voor klachten omtrent geluidsoverlast. Er wordt steevast gedacht dat we overal op zitten te letten en ons alleen maar willen ergeren.
Natuurlijk niet zeg! We hebben wel wat beters te doen, maar in aandachtige stilte valt het helemaal vanzelf op hoeveel lawaai er op dagelijkse basis tot je komt. Omdat de een het dus nalaat om de ander op zijn lawaaigedrag op zo’n manier aan te spreken dat de overlast ophoudt, is er voor de stiltebehoeftige geen beginnen meer aan. Geluidsoverlast stopt helaas allang niet meer op vriendelijk, noch dringend verzoek en tot grove maatregelen overgaan zit nu eenmaal niet in de aard van een stilteminner.

De vervormde aandacht die de discussie omtrent bezuinigingen op cultuurgebied heeft aangenomen, waaruit laatst een protestactie ontstond door met elkaar te gaan schreeuwen, laat precies zien hoe het niet moet. Schreeuwen is geen kunst, zoals heel veel zogenaamde kunst geen cultuur is. Schreeuwen doen kleine kinderen als ze hun zin niet krijgen en inmiddels is dat tot norm verheven. Dat geeft te denken! Hoeveel moois wordt er niet gemaakt in volledige anonimiteit, zonder bakken met gemeenschapsgeld. Hoe inventief is men juist met weinig middelen? Iedereen is in wezen een kunstenaar en het zou pas van visie getuigen als het algehele leefklimaat eindelijk eens op onze oer menselijke natuur wordt ingericht en afgestemd. Die is fantasievol en creatief en wil daar op alle mogelijke manieren vorm aan geven.
Als er genoeg ruimte en stimulans aan gegeven wordt kan ze eindeloos groeien en opbloeien, met de prachtigste kunstzinnige resultaten.
Door de dagelijkse herrie echter zijn veel mensen afgesneden van die creatieve bron. Voor mij geldt zeker dat ik stilte nodig heb om te kunnen schrijven.

Krankzinnig is het dan ook dat ons aan de andere kant zoveel luidruchtige lelijkheid voor de voeten gegooid wordt, waardoor die natuurlijke creativiteit nauwelijks nog vormen van ware schoonheid voortbrengt en wansmaak door hordes cultuurbarbaren overal een podium heeft. Vaak zelfs vergunningloos en/of gesubsidieerd verspreiden zij nu juist dat wat zo kunst- en cultuurondermijnend werkt. Gewetenloos infecteren ze de nieuwe generaties die geen besef meer hebben van basiswaarden als stilte voor expressie van zieleroerselen. De stilte die zo nodig is om buiten voorgeschreven en verstikkende kaders er op los te kunnen fantaseren en filosoferen en naar hartelust buiten de lijnen kleur te bekennen. De ware kunstenaar neemt in alle bescheidenheid stelling door in vrijheid te leven naar wat hart en ziel kleurrijk glans wil geven. Subsidieloos dwars tegen de gevestigde orde ingaan, die slechts op zwart-wit mikt en de matte massa grijs wil laten volgen; zo verwerft hij het recht de eigen stem te laten horen. En juist de non-profitorganisaties staan met handen vol puur goud aan de kant te wachten tot het geschreeuw is verstomd en een podium voor gehoor wordt geboden. Er komt een dag…